Podstawy elektrotechniki: zestaw na powtórkę

Wzory, najważniejsze kroki metod dla każdego tematu i 16 zadań do ćwiczenia, z pełnymi rozwiązaniami na końcu.

Nowe zadaniaWróć do przedmiotu

W oknie drukowania wybierz „Zapisz jako PDF”, aby zachować kopię na swoim urządzeniu.

1Wzory i metody

Rezystory szeregowo i równolegle

Rezystory połączone szeregowo
Req = R1 + R2 + …
Rezystory połączone równolegle
1/Req = 1/R1 + 1/R2 + …
Dwa równolegle
Req = R1R2 / (R1 + R2)
Prawo Ohma
V = I·R
Moc
P = V·I = I²R = V²/R

Metoda

  1. Zacznij od końca sieci najdalszego od zacisków.
  2. Rezystory szeregowe łącz, dodając je, a równoległe ze wzoru 1/R = 1/R₁ + 1/R₂ + …
  3. Po każdym kroku narysuj obwód od nowa.
  4. Powtarzaj, aż między zaciskami zostanie jeden rezystor.

Metoda potencjałów węzłowych

Prądowe prawo Kirchhoffa
ΣIin = ΣIout
Prąd gałęzi
I = (Va − Vb)/R
Węzeł odniesienia
Vground = 0

Metoda

  1. Wybierz węzeł odniesienia (masę) i oznacz potencjały pozostałych węzłów.
  2. Napisz prądowe prawo Kirchhoffa dla każdego nieznanego węzła: prądy wypływające przez każdą gałąź są równe prądom wpływającym.
  3. Wyraź każdy prąd gałęziowy jako (Va − Vb)/R.
  4. Rozwiąż układ równań, a potem wyznacz potrzebne prądy.

Thévenin i Norton

Napięcie Thévenina
Vth = Vopen circuit
Rezystancja Thévenina
Rth: wszystkie źródła wyłączone, widziana z a–b
Prąd Nortona
IN = Vth/Rth
Prąd obciążenia
IL = Vth/(Rth + RL)
Maksymalne przekazywanie mocy
RL = Rth, Pmax = Vth²/(4Rth)

Metoda

  1. Odłącz obciążenie i oznacz dwa zaciski a i b.
  2. Wyznacz napięcie stanu jałowego między a i b: to jest Vth.
  3. Wyłącz wszystkie niezależne źródła i wyznacz rezystancję widzianą z a–b: to jest Rth.
  4. Podłącz obciążenie z powrotem do obwodu zastępczego: Vth szeregowo z Rth.
  5. Dla obwodu zastępczego Nortona przelicz: IN = Vth/Rth, z RN = Rth równolegle.

Stany nieustalone RC i RL

Stała czasowa
τ = RC | τ = L/R
Odpowiedź układu
x(t) = x(∞) + [x(0) − x(∞)]·e−t/τ
Kondensator przy prądzie stałym
rozwarcie; vC nie może zmienić się skokowo
Cewka przy prądzie stałym
zwarcie; iL nie może zmienić się skokowo
Stan ustalony
t ≈ 5τ

Metoda

  1. Wyznacz wartość początkową tuż po przełączeniu: napięcie na kondensatorze i prąd cewki nie mogą zmienić się skokowo.
  2. Wyznacz wartość końcową długo po przełączeniu: kondensator zachowuje się jak rozwarcie, a cewka jak zwarcie.
  3. Wyznacz stałą czasową: τ = RC lub τ = L/R, z rezystancją widzianą przez kondensator lub cewkę.
  4. Użyj x(t) = x(∞) + [x(0) − x(∞)]·e−t/τ.

Impedancja i wskazy AC

Impedancje
ZR = R, ZL = jωL, ZC = 1/(jωC)
Pulsacja
ω = 2πf
Moduł i kąt
|Z| = √(R² + X²), φ = atan(X/R)
Prawo Ohma dla wskazów
V = I·Z

Metoda

  1. Przelicz częstotliwość: ω = 2πf.
  2. Wyznacz każdą reaktancję: XL = ωL i XC = 1/(ωC).
  3. Dodawaj impedancje jak rezystory, z Z = R + jX.
  4. Wyznacz moduł |Z| = √(R² + X²) i kąt φ = atan(X/R), a potem zastosuj prawo Ohma dla wskazów.

Moc AC i współczynnik mocy

Moc czynna
P = V·I·cos φ
Moc bierna
Q = V·I·sin φ
Moc pozorna
S = V·I = √(P² + Q²)
Współczynnik mocy
pf = cos φ = P/S
Kondensator kompensacyjny
QC = P(tan φ1 − tan φ2), C = QC/(ωV²)

Moc w układach trójfazowych

Połączenie w gwiazdę (Y)
VL = √3·Vph, IL = Iph
Połączenie w trójkąt (Δ)
VL = Vph, IL = √3·Iph
Całkowita moc czynna
P = √3·VL·IL·cos φ = 3·Iph²·R
Moc pozorna i bierna
S = √3·VL·IL, Q = P·tan φ
Kondensatory do kompensacji
QC = P(tan φ1 − tan φ2), C = QC/(3ωV²)
Napięcie na każdym kondensatorze
Δ: VL Y: VL/√3
Moc pobierana przez silnik
Pin = Pout/η

Transformatory

Przekładnia zwojowa
a = N1/N2 = V1/V2
Stosunek prądów
I1/I2 = N2/N1 = 1/a
Prąd znamionowy
I = S/V
Impedancja sprowadzona
Z1′ = a²·ZL
Straty w miedzi przy obciążeniu częściowym
Pcu = x²·Pcu,fl
Sprawność
η = x·S·pf/(x·S·pf + Pcore + x²·Pcu,fl)
Sprawność maksymalna
x = √(Pcore/Pcu,fl)

2Zadania do ćwiczenia

1.Rezystory szeregowo i równolegleŚredni
R1​ = 8 ΩR3​ = 8 Ω+−V1​6 VR2​4 ΩAR4​2 ΩB

Wyznacz rezystancję zastępczą Req widzianą przez źródło V1.

V1 = 6 VR1 = 8 ΩR2 = 4 ΩR3 = 8 ΩR4 = 2 Ω
Req = Ω
2.Rezystory szeregowo i równolegleTrudny
R1​ = 10 ΩIR1​R3​ = 6 ΩR5​ = 30 Ω+−V1​5 VR2​6 ΩAR4​5 ΩBR6​4 Ω

Wyznacz prąd IR1 dostarczany przez źródło, płynący przez R1.

V1 = 5 VR1 = 10 ΩR2 = 6 ΩR3 = 6 ΩR4 = 5 ΩR5 = 30 ΩR6 = 4 Ω
IR1 = A
3.Metoda potencjałów węzłowychŚredni
R1​ = 3 ΩR3​ = 12 Ω+−V1​9 VR2​3 ΩAR4​15 ΩBIs​2,5 A

Użyj metody potencjałów węzłowych, aby wyznaczyć moc PIs oddawaną przez źródło prądu Is.

V1 = 9 VIs = 2,5 AR1 = 3 ΩR2 = 3 ΩR3 = 12 ΩR4 = 15 Ω
PIs = W
4.Metoda potencjałów węzłowychTrudny
R1​ = 15 ΩR2​ = 8 ΩR4​ = 4 Ω+−V1​10 VR3​8 ΩAR5​15 ΩBIs​2 A+−V2​30 V

Użyj metody potencjałów węzłowych, aby wyznaczyć potencjał węzła VB (mierzony względem masy).

V1 = 10 VIs = 2 AV2 = 30 VR1 = 15 ΩR2 = 8 ΩR3 = 8 ΩR4 = 4 ΩR5 = 15 Ω
VB = V
5.Thévenin i NortonŚredni
R1​ = 4 ΩR3​ = 15 Ω+−V1​15 VR2​6 ΩAab

Wyznacz prąd Nortona IN: prąd płynący od a do b, gdy zaciski są zwarte.

V1 = 15 VR1 = 4 ΩR2 = 6 ΩR3 = 15 Ω
IN = A
6.Thévenin i NortonTrudny
R1​ = 15 ΩR3​ = 2 Ω+−V1​30 VR2​20 ΩAIs​5 ABRL​3 ΩIL​

Między a–b podłączono obciążenie RL = 3 Ω. Użyj układu zastępczego Thévenina, aby wyznaczyć moc PL dostarczaną do obciążenia.

V1 = 30 VIs = 5 AR1 = 15 ΩR2 = 20 ΩR3 = 2 ΩRL = 3 Ω
PL = W
7.Stany nieustalone RC i RLŚredni
+−Vs​12 Vt = 0R = 10 ΩL68 mHi(t)

Przed zamknięciem łącznika w t = 0 przez cewkę nie płynie prąd. Wyznacz napięcie vL na cewce w chwili t = 20 ms.

Vs = 12 VR = 10 ΩL = 68 mHt = 20 ms
vL = V
8.Stany nieustalone RC i RLTrudny
+−Vs​10 Votwiera się w t = 0R1​ = 6,8 kΩR2​ = 3,3 kΩi2​C10 µF+−vC​

Łącznik był długo zamknięty, więc obwód jest w stanie ustalonym. W t = 0 łącznik się otwiera. Wyznacz prąd i2 przez R2 w chwili t = 15 ms.

Vs = 10 VR1 = 6,8 kΩR2 = 3,3 kΩC = 10 µFt = 15 ms
i2 = mA
9.Impedancja i wskazy ACŚredni
100 V200 HzR = 15 ΩL = 20 mHC = 4,7 µF

Szeregowy obwód RLC jest podłączony do zasilania 100 V (skuteczne), 200 Hz. Wyznacz kąt fazowy φ impedancji w stopniach (dodatni, gdy prąd opóźnia się względem napięcia).

V = 100 V (rms)f = 200 HzR = 15 ΩL = 20 mHC = 4,7 µF
φ = °
10.Impedancja i wskazy ACTrudny
12 V60 HzR = 40 ΩL = 20 mHC = 100 µF+−VC​

Szeregowy obwód RLC jest podłączony do zasilania 12 V (skuteczne), 60 Hz. Wyznacz wartość skuteczną napięcia VC na kondensatorze.

V = 12 V (rms)f = 60 HzR = 40 ΩL = 20 mHC = 100 µF
VC = V
11.Moc AC i współczynnik mocyŚredni
230 VZ15 + j20 ΩI

Odbiornik o impedancji Z = 15 + j20 Ω jest podłączony do jednofazowego zasilania 230 V (skuteczne). Wyznacz moc pozorną S.

V = 230 VZ = 15 + j20 Ω
S = VA
12.Moc AC i współczynnik mocyTrudny
P = 30 kWQ1​S1​φ1​QC​

Odbiornik jednofazowy pobiera 30 kW przy współczynniku mocy 0,75 (indukcyjnym) z zasilania 240 V, 60 Hz. Kondensator dołączony równolegle podnosi współczynnik mocy do 0,98. Wyznacz nowy prąd linii Inew.

P = 30 kWpf1 = 0,75pf2 = 0,98V = 240 Vf = 60 Hz
Inew = A
13.Moc w układach trójfazowychŚredni
ABCVL​ = 415 VIL​ = ?M30 kW, η = 94%cos φ = 0,84

Trójfazowy silnik indukcyjny oddaje przy pełnym obciążeniu 30 kW mocy mechanicznej. Przy tym obciążeniu jego sprawność wynosi 94%, a współczynnik mocy 0,84 (indukcyjny). Napięcie przewodowe sieci wynosi 415 V. Wyznacz prąd przewodowy IL.

Pout = 30 kWη = 94%cos φ = 0,84VL = 415 V
IL = A
14.Moc w układach trójfazowychTrudny
P = 60 kWφ1​S1​Q2​QC​ = ?

Symetryczny odbiornik trójfazowy pobiera 60 kW przy współczynniku mocy 0,75 (indukcyjnym) z sieci 415 V (napięcie przewodowe), 50 Hz. Trójfazowa bateria kondensatorów połączona równolegle z odbiornikiem ma podnieść wypadkowy współczynnik mocy do 0,98 (indukcyjnego). Moc czynna się nie zmienia. Wyznacz całkowitą moc bierną QC, którą musi dostarczyć bateria kondensatorów, w kvar.

P = 60 kWpf1 = 0,75pf2 = 0,98VL = 415 Vf = 50 Hz
QC = kvar
15.TransformatoryŚredni
4160 V480 VIHV​ = ?ILV​15 kVA

Jednofazowy transformator 15 kVA, 4160/480 V pracuje przy obciążeniu znamionowym. Potraktuj go jako idealny. Wyznacz prąd IHV w uzwojeniu górnego napięcia.

S = 15 kVAV1 = 4160 VV2 = 480 V
IHV = A
16.TransformatoryTrudny
pf 0,8250 kVA, η = 99%

Jednofazowy transformator 250 kVA ma straty w rdzeniu 1250 W. Przy obciążeniu znamionowym i współczynniku mocy 0,8 (indukcyjnym) jego sprawność wynosi 99%. Wyznacz straty w miedzi przy pełnym obciążeniu Pcu,fl w watach.

S = 250 kVAPcore = 1250 Wpf = 0,8η = 99%
Pcu,fl = W

3Roztwory

1.Rezystory szeregowo i równolegle

Odpowiedź: Req = 10,86 Ω

Połączenia szeregowe i równoległe: szeregowo przez każdy rezystor płynie ten sam prąd i R = R₁ + R₂ + …. Równolegle każdy rezystor ma to samo napięcie i 1/R = 1/R₁ + 1/R₂ + …. Sieć drabinkową upraszcza się parami, aż zostanie jedna rezystancja zastępcza.

R1​ = 8 ΩR3​ = 8 Ω+−V1​6 VR2​4 ΩAR4​2 ΩB

Łącz rezystory od najdalszego końca

Zacznij od końca najdalszego od źródła i idź w jego stronę. Rezystory z tym samym prądem są połączone szeregowo; rezystory między tymi samymi dwoma węzłami są połączone równolegle.

R3 + R4 = 8 + 2 = 10 Ω
R2 ∥ 10 = 4·10/(4+10) = 2,857 Ω
Req = R1 + 2,857 = 8 + 2,857 = 10,86 Ω

Odpowiedź

Req = 10,86 Ω
2.Rezystory szeregowo i równolegle

Odpowiedź: IR1 = 0,3623 A

Połączenia szeregowe i równoległe: szeregowo przez każdy rezystor płynie ten sam prąd i R = R₁ + R₂ + …. Równolegle każdy rezystor ma to samo napięcie i 1/R = 1/R₁ + 1/R₂ + …. Sieć drabinkową upraszcza się parami, aż zostanie jedna rezystancja zastępcza.

R1​ = 10 ΩR3​ = 6 ΩR5​ = 30 Ω+−V1​5 VR2​6 ΩAR4​5 ΩBR6​4 Ω

Łącz rezystory od najdalszego końca

Zacznij od końca najdalszego od źródła i idź w jego stronę. Rezystory z tym samym prądem są połączone szeregowo; rezystory między tymi samymi dwoma węzłami są połączone równolegle.

R5 + R6 = 30 + 4 = 34 Ω
R4 ∥ 34 = 4,359 Ω
R3 + 4,359 = 10,36 Ω
R2 ∥ 10,36 = 3,799 Ω
Req = R1 + 3,799 = 10 + 3,799 = 13,8 Ω

Prąd ze źródła

Źródło widzi tylko Req, więc prawo Ohma daje prąd, który dostarcza. Ten prąd płynie przez R₁.

IR1 = V1/Req = 5/13,8 = 0,3623 A

Odpowiedź

IR1 = 0,3623 A
3.Metoda potencjałów węzłowych

Odpowiedź: PIs = 50,33 W

Metoda potencjałów węzłowych: wybierz węzeł odniesienia, oznacz nieznane potencjały węzłów, zapisz prądowe prawo Kirchhoffa w każdym nieznanym węźle z prawa Ohma (I = ΔV/R) i rozwiąż równania.

PPK w węźle A

Prądy wypływające z A przez rezystory są równe prądowi wpływającemu do A ze źródeł.

VA/R2 + (VA − V1)/R1 + (VA − VB)/R3 = 0
VA/3 + (VA − 9)/3 + (VA − VB)/12 = 0
0,75·VA − 0,08333·VB = 3

PPK w węźle B

Prądy wypływające z B przez rezystory są równe prądowi wpływającemu do B ze źródeł.

VB/R4 + (VB − VA)/R3 = Is
VB/15 + (VB − VA)/12 = 2,5
−0,08333·VA + 0,15·VB = 2,5

Rozwiąż

Δ = (0,75)(0,15) − (−0,08333)(−0,08333) = 0,1056
VA = Δ1/Δ = 0,6583/0,1056 = 6,237 V
VB = Δ2/Δ = 2,125/0,1056 = 20,13 V

Moc oddawana przez źródło prądu

Źródło wpycha Iₛ w górę do węzła B, od masy (0 V) do VB. Źródło, którego prąd wypływa z zacisku +, oddaje moc P = V·I.

PIs = VB·Is = 20,13·2,5 = 50,33 W

Odpowiedź

PIs = 50,33 W
4.Metoda potencjałów węzłowych

Odpowiedź: VB = 24,89 V

Metoda potencjałów węzłowych: wybierz węzeł odniesienia, oznacz nieznane potencjały węzłów, zapisz prądowe prawo Kirchhoffa w każdym nieznanym węźle z prawa Ohma (I = ΔV/R) i rozwiąż równania.

R1​ = 15 ΩR2​ = 8 ΩR4​ = 4 Ω+−V1​10 VR3​8 ΩAR5​15 ΩBIs​2 A+−V2​30 V

Ustal węzły

Masa to dolny przewód. Znane potencjały węzłów wynikają bezpośrednio ze źródeł (V1 = 10 V, V2 = 30 V). Niewiadome: VA, VB.

PPK w węźle A

Prądy wypływające z A przez rezystory są równe prądowi wpływającemu do A ze źródeł.

VA/R3 + (VA − V1)/R1 + (VA − VB)/R2 = 0
VA/8 + (VA − 10)/15 + (VA − VB)/8 = 0
0,3167·VA − 0,125·VB = 0,6667

PPK w węźle B

Prądy wypływające z B przez rezystory są równe prądowi wpływającemu do B ze źródeł.

VB/R5 + (VB − VA)/R2 + (VB − V2)/R4 = Is
VB/15 + (VB − VA)/8 + (VB − 30)/4 = 2
−0,125·VA + 0,4417·VB = 9,5

Rozwiąż

Δ = (0,3167)(0,4417) − (−0,125)(−0,125) = 0,1242
VA = Δ1/Δ = 1,482/0,1242 = 11,93 V
VB = Δ2/Δ = 3,092/0,1242 = 24,89 V

Odpowiedź

VB = 24,89 V
5.Thévenin i Norton

Odpowiedź: IN = 0,5172 A

Twierdzenie Thévenina: każdy liniowy dwójnik zachowuje się jak jedno źródło napięcia Vth szeregowo z rezystancją Rth. Twierdzenie Nortona przedstawia ten sam układ jako źródło prądu IN = Vth/Rth równolegle z Rth.

R1​ = 4 ΩR3​ = 15 ΩZWARCIER2​6 ΩAabRth​

Wyznacz Rth przy wyłączonych wszystkich źródłach

Zastąp źródła napięcia zwarciami, a źródła prądu rozwarciami, a potem spójrz na obwód od strony a–b.

R1 ∥ R2 = 4·6/(4+6) = 2,4 Ω
Rth = (R1 ∥ R2) + R3 = 2,4 + 15 = 17,4 Ω
R1​ = 4 ΩR3​ = 15 Ω+−V1​15 VR2​6 ΩAab+−Vth​

Wyznacz Vth, napięcie stanu jałowego

Przy rozwartych a–b przez R₃ nie płynie prąd, więc nie ma na nim spadku i V_b = V_A. R₁ i R₂ tworzą dzielnik napięcia.

Vth = V1·R2/(R1+R2) = 15·6/(4+6) = 9 V
IN​0,5172 ARth​17,4 Ωab

Układ zastępczy Nortona

Źródło Nortona to ten sam obwód widziany jako źródło prądu równolegle z R_th. Jego prąd to prąd zwarcia na a–b.

IN = Vth/Rth = 9/17,4 = 0,5172 A
6.Thévenin i Norton

Odpowiedź: PL = 79,81 W

Twierdzenie Thévenina: każdy liniowy dwójnik zachowuje się jak jedno źródło napięcia Vth szeregowo z rezystancją Rth. Twierdzenie Nortona przedstawia ten sam układ jako źródło prądu IN = Vth/Rth równolegle z Rth.

R1​ = 15 ΩR3​ = 2 ΩZWARCIER2​20 ΩAROZWARCIEBabRth​

Wyznacz Rth przy wyłączonych wszystkich źródłach

Zastąp źródła napięcia zwarciami, a źródła prądu rozwarciami, a potem spójrz na obwód od strony a–b.

R1 ∥ R2 = 15·20/(15+20) = 8,571 Ω
Rth = (R1 ∥ R2) + R3 = 8,571 + 2 = 10,57 Ω
R1​ = 15 ΩR3​ = 2 Ω+−V1​30 VR2​20 ΩAIs​5 ABab+−Vth​

Wyznacz Vth, napięcie stanu jałowego

Przy rozwartych a–b jedyną drogą dla Iₛ jest R₃ do węzła A. Wyznacz V_A z superpozycji V₁ i Iₛ, a potem dodaj spadek na R₃.

VA = V1·R2/(R1+R2) + Is·(R1∥R2) = 17,14 + 5·8,571 = 60 V
Vth = VB = VA + Is·R3 = 60 + 5·2 = 70 V
Rth​ = 10,57 Ω+−Vth​70 VRL​3 ΩIL​

Podłącz obciążenie do układu zastępczego Thévenina

Źródło Thévenina i R_th szeregowo zachowują się na a–b dokładnie jak pierwotny obwód, więc obciążenie widzi prostą pętlę szeregową.

IL = Vth/(Rth + RL) = 70/(10,57 + 3) = 5,158 A
PL = IL²·RL = 5,158²·3 = 79,81 W
7.Stany nieustalone RC i RL

Odpowiedź: vL = 0,6336 V

Stany nieustalone pierwszego rzędu: w obwodzie z jednym kondensatorem lub jedną cewką każde napięcie i każdy prąd zmienia się wykładniczo od wartości początkowej do końcowej: x(t) = x(∞) + [x(0) − x(∞)]·e−t/τ, gdzie τ = RC lub τ = L/R. Po około 5τ obwód jest w stanie ustalonym.

Stała czasowa i prąd końcowy

Długo po zamknięciu łącznika cewka zachowuje się jak zwarcie, więc prąd końcowy zależy tylko od R.

τ = L/R = 68 mH / 10 Ω = 6,8 ms
i(∞) = Vs/R = 12/10 = 1,2 A

Napięcie na cewce

W t = 0 całe napięcie zasilania jest na cewce; potem maleje do zera.

vL(t) = Vs·e−t/τ = 12·e−20/6,8 = 0,6336 V

Odpowiedź

vL = 0,6336 V
8.Stany nieustalone RC i RL

Odpowiedź: i2 = 0,6285 mA

Stany nieustalone pierwszego rzędu: w obwodzie z jednym kondensatorem lub jedną cewką każde napięcie i każdy prąd zmienia się wykładniczo od wartości początkowej do końcowej: x(t) = x(∞) + [x(0) − x(∞)]·e−t/τ, gdzie τ = RC lub τ = L/R. Po około 5τ obwód jest w stanie ustalonym.

Początkowe napięcie kondensatora

W stanie ustalonym kondensator jest rozwarciem, więc R₁ i R₂ tworzą dzielnik napięcia. Napięcie kondensatora nie może zmienić się skokowo przy otwarciu łącznika.

vC(0) = 10·3,3/(6,8 + 3,3) = 3,267 V

Stała czasowa po otwarciu łącznika

τ = R2·C = 3,3·10 = 33 ms

Rozładowanie

vC(t) = 3,267·e−15/33 = 2,074 V
i2 = vC/R2 = 2,074/3,3 = 0,6285 mA

Odpowiedź

i2 = 0,6285 mA
9.Impedancja i wskazy AC

Odpowiedź: φ = −84,06 °

Obwody AC i wskazy: rezystory, cewki i kondensatory mają impedancje R, jωL i 1/(jωC), gdzie ω = 2πf. Szeregowo impedancje dodaje się jak rezystancje, ale jako liczby zespolone. Wartości skuteczne prądu i napięcia spełniają prawo Ohma z |Z|.

Reaktancje

ω = 2πf = 2π·200 = 1257 rad/s
XL = ωL = 1257·0,02 = 25,13 Ω
XC = 1/(ωC) = 1/(1257·4,7·10⁻⁶) = 169,3 Ω

Impedancja

Szeregowo impedancje dodaje się jak liczby zespolone: Z = R + j(XL − XC).

|Z| = √(R² + (XL − XC)²) = √(15² + (−144,2)²) = 145 Ω

Kąt fazowy

φ = arctan((XL − XC)/R) = arctan(−144,2/15) = −84,06°

Odpowiedź

φ = −84,06°
10.Impedancja i wskazy AC

Odpowiedź: VC = 7,189 V

Obwody AC i wskazy: rezystory, cewki i kondensatory mają impedancje R, jωL i 1/(jωC), gdzie ω = 2πf. Szeregowo impedancje dodaje się jak rezystancje, ale jako liczby zespolone. Wartości skuteczne prądu i napięcia spełniają prawo Ohma z |Z|.

Reaktancje

ω = 2πf = 2π·60 = 377 rad/s
XL = ωL = 377·0,02 = 7,54 Ω
XC = 1/(ωC) = 1/(377·100·10⁻⁶) = 26,53 Ω

Impedancja

Szeregowo impedancje dodaje się jak liczby zespolone: Z = R + j(XL − XC).

|Z| = √(R² + (XL − XC)²) = √(40² + (−18,99)²) = 44,28 Ω

Prąd

Przez każdy element obwodu szeregowego płynie ten sam prąd.

I = V/|Z| = 12/44,28 = 0,271 A

Napięcie na kondensatorze

VC = I·XC = 0,271·26,53 = 7,189 V

Odpowiedź

VC = 7,189 V
11.Moc AC i współczynnik mocy

Odpowiedź: S = 2116 VA

Moc w obwodach AC: moc pozorna S = V·I (VA) dzieli się na moc czynną P = S·cos φ (W), która wykonuje pracę użyteczną, i moc bierną Q = S·sin φ (var), która krąży między źródłem a odbiornikiem. Współczynnik mocy to cos φ. Kondensator równoległy dostarcza moc bierną lokalnie, więc prąd linii maleje przy tej samej mocy czynnej.

Prąd

|Z| = √(15² + 20²) = 25 Ω
I = V/|Z| = 230/25 = 9,2 A

Moc pozorna

S = V·I = 230·9,2 = 2116 VA

Odpowiedź

S = 2116 VA
12.Moc AC i współczynnik mocy

Odpowiedź: Inew = 127,6 A

Moc w obwodach AC: moc pozorna S = V·I (VA) dzieli się na moc czynną P = S·cos φ (W), która wykonuje pracę użyteczną, i moc bierną Q = S·sin φ (var), która krąży między źródłem a odbiornikiem. Współczynnik mocy to cos φ. Kondensator równoległy dostarcza moc bierną lokalnie, więc prąd linii maleje przy tej samej mocy czynnej.

Moc bierna przed i po

Moc czynna P się nie zmienia; zmienia się tylko moc bierna pobierana z sieci.

Q1 = P·tan φ1 = 30·tan(41,41°) = 26,46 kvar
Q2 = P·tan φ2 = 30·tan(11,48°) = 6,092 kvar
QC = Q1 − Q2 = 20,37 kvar

Nowy prąd linii

Inew = P/(V·cos φ2) = 30000/(240·0,98) = 127,6 A

Odpowiedź

Inew = 127,6 A
13.Moc w układach trójfazowych

Odpowiedź: IL = 52,86 A

Symetryczne układy trójfazowe: w połączeniu w gwiazdę (Y) napięcie przewodowe jest √3 razy większe od napięcia fazowego, VL = √3·Vph, a prąd przewodowy jest równy prądowi fazowemu. W połączeniu w trójkąt (Δ) napięcie przewodowe jest równe napięciu fazowemu, a prąd przewodowy jest √3 razy większy od prądu fazowego, IL = √3·Iph. Moc całkowita jest trzykrotnością mocy jednej fazy: P = 3·Vph·Iph·cos φ = √3·VL·IL·cos φ.

Elektryczna moc wejściowa

Pin = Pout/η = 30/0,94 = 31,91 kW

Prąd linii

IL = Pin/(√3·VL·cos φ) = 31915/(√3·415·0,84) = 52,86 A

Odpowiedź

IL = 52,86 A
14.Moc w układach trójfazowych

Odpowiedź: QC = 40,73 kvar

Symetryczne układy trójfazowe: w połączeniu w gwiazdę (Y) napięcie przewodowe jest √3 razy większe od napięcia fazowego, VL = √3·Vph, a prąd przewodowy jest równy prądowi fazowemu. W połączeniu w trójkąt (Δ) napięcie przewodowe jest równe napięciu fazowemu, a prąd przewodowy jest √3 razy większy od prądu fazowego, IL = √3·Iph. Moc całkowita jest trzykrotnością mocy jednej fazy: P = 3·Vph·Iph·cos φ = √3·VL·IL·cos φ. Kompensacja mocy biernej: kondensatory dostarczają moc bierną lokalnie, QC = P·(tan φ1 − tan φ2). Każdy z trzech kondensatorów dostarcza QC/3 = V²·ω·C, gdzie V to napięcie na tym kondensatorze: VL w baterii połączonej w trójkąt, VL/√3 w baterii połączonej w gwiazdę.

Moc bierna przed i po

Moc czynna się nie zmienia, więc każdy współczynnik mocy wyznacza moc bierną: Q = P·tan φ.

Q1 = 60·tan(acos 0,75) = 60·0,8819 = 52,92 kvar
Q2 = 60·tan(acos 0,98) = 60·0,2031 = 12,18 kvar

Moc bierna z kondensatorów

QC = Q1 − Q2 = 40,73 kvar

Odpowiedź

QC = 40,73 kvar
15.Transformatory

Odpowiedź: IHV = 3,606 A

Transformator idealny: napięcia mają się do siebie jak liczby zwojów, a prądy odwrotnie: V₁/V₂ = N₁/N₂ = a oraz I₁/I₂ = N₂/N₁ = 1/a, więc moc wejściowa jest równa mocy wyjściowej, V₁·I₁ = V₂·I₂. Impedancja obciążenia Z po stronie wtórnej widziana od strony pierwotnej wynosi a²·Z.

Prąd znamionowy

Oba uzwojenia przenoszą tę samą moc pozorną.

IHV = S/V = 15000/4160 = 3,606 A

Odpowiedź

IHV = 3,606 A
16.Transformatory

Odpowiedź: Pcu,fl = 770,2 W

Straty w transformatorze: straty w rdzeniu (histereza i prądy wirowe) zależą od napięcia i są takie same przy każdym obciążeniu. Straty w miedzi uzwojeń zmieniają się z kwadratem prądu, więc przy ułamku x obciążenia znamionowego wynoszą x²·Pcu,fl. Sprawność η = Pout/(Pout + Pcore + Pcu), z Pout = x·S·pf. Sprawność jest najwyższa przy obciążeniu, przy którym straty w miedzi są równe stratom w rdzeniu.

Moc wyjściowa i wejściowa

Pout = 250·0,8 = 200 kW
Pin = 200000/0,99 = 202020 W

Straty całkowite i straty w miedzi

Ploss = 202020 − 200000 = 2020 W
Pcu,fl = 2020 − 1250 = 770,2 W

Odpowiedź

Pcu,fl = 770,2 W

ExamProblems · examproblems.com/courses/electrical-engineering-fundamentals