Przygotowanie do egzaminu FE Chemical: zestaw na powtórkę

Wzory, najważniejsze kroki metod dla każdego tematu i 24 zadań do ćwiczenia, z pełnymi rozwiązaniami na końcu.

Nowe zadaniaWróć do przedmiotu

W oknie drukowania wybierz „Zapisz jako PDF”, aby zachować kopię na swoim urządzeniu.

1Wzory i metody

Bilans masy

Stan ustalony
na wejściu = na wyjściu
Bilans całkowity
ṁ1 + ṁ2 = ṁ3
Bilans składnika
ṁ1x1 + ṁ2x2 = ṁ3x3
Wyparka
F·xF = P·xP, W = F − P

Bilans energii

Ciepło jawne
Q = ṁ·cp·ΔT
Ciepło utajone
Q = ṁ·hfg
Mieszanie
ΣṁcpTin = ΣṁcpTout
Woda
cp ≈ 4,18 kJ/(kg·K)

Równanie stanu gazu doskonałego

Równanie stanu gazu doskonałego
pV = nRT
Stała gazowa
R = 8,314 J/(mol·K)
Prawo gazowe dla dwóch stanów
p1V1/T1 = p2V2/T2
Mole
n = m/M
Temperatura
T[K] = T[°C] + 273,15

Stechiometria

Mole
n = m/M
Stężenie
c = n/V
Stosunek molowy
użyj współczynników uzgodnionego równania
Substrat limitujący
ten, który wyczerpie się pierwszy
Wydajność procentowa
rzeczywista / teoretyczna × 100%

Metoda

  1. Napisz i zbilansuj równanie reakcji.
  2. Zamień podaną masę na mole: n = m/M.
  3. Użyj współczynników jako stosunku molowego, aby wyznaczyć liczbę moli szukanej substancji.
  4. Przelicz z powrotem na masę: m = n·M. Przy dwóch substratach najpierw wyznacz substrat limitujący.

Równowaga chemiczna

Stała równowagi
Kc = [C]c[D]d/([A]a[B]b)
Tabela ICE
Początek, Zmiana (×współczynnik), Równowaga
Równanie kwadratowe
x = (−b + √(b² − 4ac))/(2a)

Metoda

  1. Zapisz Kc jako produkty przez substraty, każdy podniesiony do potęgi równej jego współczynnikowi.
  2. Ułóż tabelę ICE: stan początkowy (I), zmiana (C, w krokach x razy współczynniki), stan równowagi (E).
  3. Podstaw wyrażenia równowagowe do Kc i rozwiąż względem x.
  4. Sprawdź, czy x jest dość małe, aby zastosować przybliżenie; w przeciwnym razie rozwiąż równanie kwadratowe.

Kalorymetria i entalpia

Ciepło
q = m·c·ΔT
Woda
c = 4,18 J/(g·°C)
Kalorymetr
ciepło oddane = ciepło pobrane
Entalpia reakcji
ΔH° = ΣΔH°f(products) − ΣΔH°f(reactants)

Kinetyka reakcji

Pierwszy rząd
ln(CA/CA0) = −kt
Okres półtrwania (pierwszy rząd)
t½ = ln 2/k
Drugi rząd
1/CA = 1/CA0 + kt
Arrhenius
k = A·e−Ea/(RT)
Dwie temperatury
ln(k2/k1) = (Ea/R)(1/T1 − 1/T2)

Projektowanie reaktorów (CSTR i PFR)

Czas przestrzenny
τ = V/Q
CSTR, pierwszy rząd
τ = X/(k·(1 − X)), CA = CA0/(1 + kτ)
PFR, pierwszy rząd
τ = ln(1/(1 − X))/k, CA = CA0·e−kτ
Stopień przemiany z objętości
CSTR: X = kτ/(1 + kτ), PFR: X = 1 − e−kτ
N jednakowych CSTR połączonych szeregowo
X = 1 − 1/(1 + kτi)N

Wymienniki ciepła (LMTD)

Moc cieplna
Q = U·A·ΔTlm
Średnia logarytmiczna różnica temperatur
ΔTlm = (ΔT1 − ΔT2)/ln(ΔT1/ΔT2)
Bilans strumieni
Q = ṁcp(Tin − Tout)

Przewodzenie ciepła

Prawo Fouriera
Q̇ = kAΔT/L
Opór cieplny przewodzenia
R = L/(kA)
Opór cieplny konwekcji
R = 1/(hA)
Opory szeregowo
Q̇ = ΔTtotal/ΣR
Współczynnik U
U = 1/(ΣR·A)

Tarcie w rurach i straty wysokości

Liczba Reynoldsa
Re = V·D/ν = ρ·V·D/μ
Charakter przepływu
laminarny poniżej Re ≈ 2000, turbulentny powyżej Re ≈ 4000
Prędkość średnia
V = Q/A, A = π·D²/4
Darcy–Weisbach
hf = f·(L/D)·V²/(2g)
Straty miejscowe
hm = ΣK·V²/(2g)
Typowe wartości K
wlot 0,5, wylot 1,0, kolano 90° ≈ 0,3
Spadek ciśnienia
Δp = ρ·g·hf
Dwa otwarte zbiorniki
Δz = (f·L/D + ΣK)·V²/(2g)
Swobodny wypływ
H = (1 + f·L/D + ΣK)·V²/(2g)

Pompy i moc pomp

Moc hydrauliczna
Ph = ρ·g·Q·H = Q·Δp
Moc na wale
Pshaft = Ph/ηpump
Moc elektryczna
Pel = Pshaft/ηmotor
Wysokość podnoszenia pompy
H = Δz + Δp/(ρ·g) + hL
Straty w instalacji
hL = (f·L/D + ΣK)·V²/(2g)

2Zadania do ćwiczenia

1.Bilans masyŚredni
MieszalnikStrumień 1850 kg/h · 20% cukierStrumień 2ṁ₂ = ? · 30% cukierProdukt25% cukier

Ile strumienia 2 trzeba co godzinę dodać do strumienia 1, aby mieszanina zawierała 25% składnika (cukier)? Wyznacz ṁ2.

ṁ1 = 850 kg/hx1 = 20 %x2 = 30 %x3 = 25 %
ṁ2 = kg/h
2.Bilans masyTrudny
WyparkaSurówka F700 kg/h · 20% cukierProdukt P35% cukierOpary W (czysta woda)W = ? kg/h

Wyparka zatęża roztwór (cukier), odparowując czystą wodę. Wyznacz ilość odparowanej wody W w kg/h.

F = 700 kg/hxF = 20 %xP = 35 %
W = kg/h
3.Bilans energiiŚredni
strona gorącastrona zimnalekki olej · 140 °C80 °Cwoda · 30 °Ct = ? °C

Gorący czynnik (lekki olej) chłodzi wodę w przeciwprądowym wymienniku ciepła bez strat. Wyznacz temperaturę wody na wylocie tout.

ṁh = 1,5 kg/scp,h = 2,1 kJ/(kg·K)Th: 140 → 80 °Cṁc = 1 kg/scp,c = 4,18 kJ/(kg·K)tin = 30 °C
tout = °C
4.Bilans energiiTrudny
strona gorącastrona zimnamieszanina glikolu · 170 °C110 °Cwoda · 20 °C90 °C · ṁ = ?5% strat

Gorący czynnik (mieszanina glikolu) podgrzewa wodę w wymienniku, który traci do otoczenia 5% ciepła oddanego przez strumień gorący. Wyznacz potrzebne natężenie przepływu wody ṁc.

ṁh = 1 kg/scp,h = 3,6 kJ/(kg·K)Th: 170 → 110 °Ct: 20 → 90 °Ccp,c = 4,18 kJ/(kg·K)straty = 5 %
ṁc = kg/s
5.Równanie stanu gazu doskonałegoŚredni
310 g (He)P = 550 kPaT = 25 °CV = ?

Jaką objętość V zajmuje 310 g (He) przy 550 kPa i 25 °C? Potraktuj go jak gaz doskonały.

m = 310 gM = 4,003 g/molP = 550 kPaT = 25 °CR = 8,314 J/(mol·K)
V = L
6.Równanie stanu gazu doskonałegoTrudny
Stan 1Stan 2

Stała ilość gazu (He) przechodzi od 150 kPa, 2 L, 10 °C do 450 kPa i 150 °C. Wyznacz nową objętość V2.

P1 = 150 kPaV1 = 2 LT1 = 10 °CP2 = 450 kPaT2 = 150 °C
V2 = L
7.StechiometriaŚredni
m(X)n(X)n(AlCl3​)m(AlCl3​)÷ M(X)× 2/ν× M(AlCl3​)

6 g Al i 32 g Cl2 reagują zgodnie z 2Al + 3Cl2 → 2AlCl3. Jaka masa m AlCl3 może powstać?

M(Al) = 26,98M(Cl2) = 70,9M(AlCl3) = 133,33 g/mol
m = g
8.StechiometriaTrudny
m(C3​H8​)n(C3​H8​)n(H2​O)m(H2​O)÷ M(C3​H8​)× 4/1× M(H2​O)

W reakcji C3H8 + 5O2 → 3CO2 + 4H2O 6 g C3H8 reaguje całkowicie (pozostałe substraty w nadmiarze) i otrzymuje się 8,04 g H2O. Wyznacz wydajność procentową Y.

M(C3H8) = 44,1 g/molM(H2O) = 18,02 g/molrzeczywista: 8,04 g
Y = %
9.Równowaga chemicznaŚredni
H2​I2​HII0,20,20C−x−x+2xE0,2 − x0,2 − x2x

Do naczynia wprowadzono 0,2 mol/L H₂ i 0,2 mol/L I₂, które reagują: H₂ + I₂ ⇌ 2HI, przy Kc = 4. Wyznacz stężenie równowagowe [H2].

[H₂]₀ = [I₂]₀ = 0,2 mol/LKc = 4
[H2] = mol/L
10.Równowaga chemicznaTrudny
PCl5​PCl3​Cl2​I0,2500C−x+x+xE0,25 − xxx

PCl₅ rozkłada się: PCl₅ ⇌ PCl₃ + Cl₂, przy Kc = 0,05 w temperaturze reakcji. Na początku w naczyniu jest tylko PCl₅ o stężeniu 0,25 mol/L. Wyznacz stężenie równowagowe [PCl5].

[PCl₅]₀ = 0,25 mol/LKc = 0,05
[PCl5] = mol/L
11.Kalorymetria i entalpiaŚredni
Tf​ = ?Żelazom = 100 gT = 110 °Cc = 0,449 J/(g·°C)Wodam = 250 gT = 19 °Cc = 4,18 J/(g·°C)

Metalowy klocek (żelazo) o masie 100 g (c = 0,449 J/(g·°C)) i temperaturze 110 °C wrzucono do 250 g wody (c = 4,18 J/(g·°C)) o temperaturze 19 °C w izolowanym naczyniu. Wyznacz temperaturę końcową Tf.

mmetal = 100 gcmetal = 0,449 J/(g·°C)Tmetal = 110 °Cmwater = 250 gTwater = 19 °Ccwater = 4,18 J/(g·°C)
Tf = °C
12.Kalorymetria i entalpiaTrudny
HC3​H8​ + 5O₂substraty3CO₂ + 4H₂O(l)produktyΔH° = ?

Użyj standardowych entalpii tworzenia, aby wyznaczyć ΔH° reakcji C3H8 + 5O₂ → 3CO₂ + 4H₂O(l).

ΔH°f(C3H8) = −103,8 kJ/molΔH°f(CO₂) = −393,5 kJ/molΔH°f(H₂O, l) = −285,8 kJ/molΔH°f(O₂) = 0
ΔH° = kJ
13.Kinetyka reakcjiŚredni
t (min)C (mol/L)60 min0,64

W reakcji pierwszego rzędu stężenie A spada z 0,8 mol/L do 0,64 mol/L w ciągu 60 min. Wyznacz stałą szybkości k.

CA0 = 0,8 mol/LCA = 0,64 mol/Lt = 60 min
k = min⁻¹
14.Kinetyka reakcjiTrudny
CA0​ (mol/L)r (mol/(L·s))próba 10,20,008próba 20,40,064n = ?

W dwóch doświadczeniach mierzy się szybkość początkową reakcji A → produkty. Przy CA0 = 0,2 mol/L szybkość wynosi 0,008 mol/(L·s); przy CA0 = 0,4 mol/L wynosi 0,064 mol/(L·s). Wyznacz rząd reakcji n względem A.

CA0,1 = 0,2 mol/Lr1 = 0,008 mol/(L·s)CA0,2 = 0,4 mol/Lr2 = 0,064 mol/(L·s)
n =
15.Projektowanie reaktorów (CSTR i PFR)Średni
Q = 25 L/minX = 50%V = ?, k = 0,12 min⁻¹

Reakcja pierwszego rzędu w fazie ciekłej A → B z k = 0,12 min⁻¹ jest prowadzona w reaktorze rurowym z przepływem tłokowym (PFR) zasilanym z natężeniem 25 L/min. Gęstość jest stała, a reaktor pracuje w stanie ustalonym. Wyznacz objętość reaktora V w litrach dla stopnia przemiany A równego 50%.

Q = 25 L/mink = 0,12 min⁻¹X = 50%
V = L
16.Projektowanie reaktorów (CSTR i PFR)Trudny
Q = 100 L/minX = ?V = 200 L

Reakcja pierwszego rzędu w fazie ciekłej (k = 0,12 min⁻¹) zachodzi w reaktorze rurowym z przepływem tłokowym (PFR) o objętości 200 L zasilanym z natężeniem 100 L/min. Gęstość jest stała, a reaktor pracuje w stanie ustalonym. Wyznacz stopień przemiany X w procentach.

V = 200 LQ = 100 L/mink = 0,12 min⁻¹
X = %
17.Wymienniki ciepła (LMTD)Średni
długośćT135 °C30 °C85 °C10 °CΔT₁ΔT₂przeciwprąd

Płaszczowo-rurowy wymiennik ciepła (jeden przepływ w płaszczu, dwa przepływy w rurach) ma przekazywać 670 kW. Gorący płyn stygnie od 135 do 30 °C, a zimny nagrzewa się od 10 do 85 °C. Współczynnik poprawkowy LMTD dla tego układu wynosi F = 0,92, a U = 300 W/(m²·K). Wyznacz potrzebną powierzchnię wymiany ciepła A.

Q̇ = 670 kWF = 0,92U = 300 W/(m²·K)Th: 135 → 30 °CTc: 10 → 85 °C
A = m²
18.Wymienniki ciepła (LMTD)Trudny
długośćT140 °C??20 °CΔT₁ΔT₂przeciwprąd

W przeciwprądowym wymienniku ciepła oba strumienie mają tę samą pojemność cieplną strumienia, ṁ·cp = 0,5 kW/K. Gorący strumień wpływa z temperaturą 140 °C, a zimny 20 °C. Wymiennik ma A = 1,5 m² i U = 500 W/(m²·K). Wyznacz temperaturę gorącego strumienia na wylocie Th,out.

Ch = Cc = 0,5 kW/KTh,in = 140 °CTc,in = 20 °CA = 1,5 m²U = 500 W/(m²·K)
Th,out = °C
19.Przewodzenie ciepłaŚredni
Drewno, k = 0,17100 mmWełna mineralna, k = 0,04150 mm23 °C-15 °CQ̇ = ?

Ściana składa się z 100 mm (drewno) i 150 mm (wełna mineralna), a jej pole wynosi 6 m². Powierzchnie zewnętrzne mają 23 °C i -15 °C. Wyznacz strumień ciepła Q̇ przez ścianę.

L1 = 100 mm, k1 = 0,17 W/(m·K)L2 = 150 mm, k2 = 0,04 W/(m·K)A = 6 m²T1 = 23 °CT3 = -15 °C
Q̇ = W
20.Przewodzenie ciepłaTrudny
Szkło, k = 0,9650 mmBeton, k = 1,4150 mmpomieszczenie 20 °Cna zewnątrz 2 °CQ̇

Ściana z 50 mm (szkło) i 150 mm (beton) oddziela pomieszczenie o temperaturze 20 °C od powietrza zewnętrznego o temperaturze 2 °C. Współczynniki przejmowania ciepła wynoszą 10 W/(m²·K) wewnątrz i 25 W/(m²·K) na zewnątrz, a pole ściany 12 m². Wyznacz współczynnik przenikania ciepła U ściany.

L1 = 50 mm, k1 = 0,96 W/(m·K)L2 = 150 mm, k2 = 1,4 W/(m·K)A = 12 m²hi = 10 W/(m²·K)ho = 25 W/(m²·K)Troom = 20 °CTout = 2 °C
U = W/(m²·K)
21.Tarcie w rurach i straty wysokościŚredni
V = 1,4 m/sD = 75 mmL = 300 mf = 0,022

Woda płynie z prędkością średnią 1,4 m/s przez rurę o długości 300 m i średnicy wewnętrznej 75 mm. Przyjmij współczynnik tarcia Darcy’ego f = 0,022 i g = 9,81 m/s². Wyznacz stratę wysokości na tarcie hf.

V = 1,4 m/sL = 300 mD = 75 mmf = 0,022g = 9,81 m/s²
hf = m
22.Tarcie w rurach i straty wysokościTrudny
K = 5Δz = 30 mL = 200 m, D = 300 mm, f = 0,0153× kolano (K = 0,3)

Dwa otwarte zbiorniki są połączone rurą o długości 200 m, średnicy wewnętrznej 300 mm i współczynniku tarcia Darcy’ego f = 0,015. Zwierciadło wody w górnym zbiorniku leży 30 m wyżej niż w dolnym. Straty miejscowe to: wlot o ostrej krawędzi (K = 0,5), kolana w liczbie 3 (K = 0,3 każde), zawór (K = 5) i wylot do dolnego zbiornika (K = 1,0). Przyjmij g = 9,81 m/s². Wyznacz natężenie przepływu Q w L/s.

Δz = 30 mL = 200 mD = 300 mmf = 0,015Kentrance = 0,5Kbend = 0,3 (×3)Kvalve = 5Kexit = 1,0
Q = L/s
23.Pompy i moc pompŚredni
PQ = 100 L/sH = 18 m

Pompa tłoczy 100 L/s wody (ρ = 1000 kg/m³) przy wysokości podnoszenia 18 m. Sprawność pompy wynosi 72%, a napędzającego ją silnika elektrycznego 94%. Przyjmij g = 9,81 m/s². Wyznacz moc elektryczną Pel pobieraną przez silnik, w kW.

Q = 100 L/sH = 18 mηpump = 72%ηmotor = 94%g = 9,81 m/s²
Pel = kW
24.Pompy i moc pompTrudny
PQ = 30 L/sΔz = 17 mL = 100 m, D = 150 mm, f = 0,015, ΣK = 8

Pompa przetłacza 30 L/s wody (ρ = 1000 kg/m³) z otwartego dolnego zbiornika do górnego zbiornika, którego zwierciadło wody leży 17 m wyżej. Rura ma długość 100 m, średnicę wewnętrzną 150 mm i współczynnik tarcia Darcy’ego f = 0,015; współczynniki strat miejscowych sumują się do ΣK = 8 (łącznie z wlotem i wylotem). Przyjmij g = 9,81 m/s². Sprawność pompy wynosi 80%. Wyznacz moc na wale Pshaft w kW.

Q = 30 L/sΔz = 17 mL = 100 mD = 150 mmf = 0,015ΣK = 8η = 80%
Pshaft = kW

3Roztwory

1.Bilans masy

Odpowiedź: ṁ2 = 850 kg/h

Bilans masy w stanie ustalonym: wlot = wylot dla całości i dla każdego składnika. Zadania z mieszaniem łączą oba.

Bilanse

Total: ṁ3 = ṁ1 + ṁ2
cukier: ṁ1x1 + ṁ2x2 = (ṁ1 + ṁ2)x3

Wyznacz ṁ2

ṁ2 = ṁ1(x1 − x3)/(x3 − x2) = 850·(20 − 25)/(25 − 30) = 850 kg/h

Odpowiedź

ṁ2 = 850 kg/h
2.Bilans masy

Odpowiedź: W = 300 kg/h

Składnik kluczowy: składnik, który przechodzi bez zmian w jednym strumieniu (tu substancja rozpuszczona), wiąże strumienie bezpośrednio. Resztę daje bilans całkowity.

Bilans substancji rozpuszczonej

F·xF = P·xP → P = 700·20/35 = 400 kg/h

Bilans całkowity

W = F − P = 700 − 400 = 300 kg/h

Odpowiedź

W = 300 kg/h
3.Bilans energii

Odpowiedź: tout = 75,22 °C

Bilans energii wymiennika: bez strat ṁhcp,h(Th,in − Th,out) = ṁccp,c(tout − tin).

Ciepło oddane przez strumień gorący

Q = 1,5·2,1·(140 − 80) = 189 kW

Ciepło przejęte przez wodę

tout = tin + Q/(ṁccp,c) = 30 + 189/(1·4,18) = 75,22 °C

Odpowiedź

tout = 75,22 °C
4.Bilans energii

Odpowiedź: ṁc = 0,7013 kg/s

Bilans energii ze stratami: ciepło oddane = ciepło przejęte + ciepło stracone.

Ciepło oddane

Qh = 1·3,6·(170 − 110) = 216 kW

Ciepło, które trafia do wody

Qc = (1 − 0,05)·216 = 205,2 kW

Natężenie przepływu wody

ṁc = Qc/(cp,c·Δt) = 205,2/(4,18·70) = 0,7013 kg/s

Odpowiedź

ṁc = 0,7013 kg/s
5.Równanie stanu gazu doskonałego

Odpowiedź: V = 349 L

Równanie stanu gazu doskonałego: PV = nRT, gdzie n = m/M.

Mole

n = 310/4,003 = 77,44 mol
T = 25 + 273,15 = 298,1 K

Objętość

V = nRT/P = 77,44·8,314·298,1/550 = 349 L

Odpowiedź

V = 349 L
6.Równanie stanu gazu doskonałego

Odpowiedź: V2 = 0,9963 L

Równanie Clapeyrona dla stałej ilości gazu: P1V1/T1 = P2V2/T2.

Temperatury bezwzględne

T1 = 283,1 K, T2 = 423,1 K

Prawo gazowe dla dwóch stanów

V2 = V1·(P1/P2)·(T2/T1) = 2·(150/450)·(423,1/283,1) = 0,9963 L

Odpowiedź

V2 = 0,9963 L
7.Stechiometria

Odpowiedź: m = 29,65 g

Stechiometria: uzgodnione równanie liczy cząstki, nie gramy. Zamień masę na mole wzorem n = m/M, użyj współczynników równania jako stosunku molowego, a potem wróć do masy: m = n·M. Przy dwóch substratach substrat limitujący to ten, który zużyje się pierwszy i ogranicza ilość produktu.

Mole każdego substratu

n(Al) = 6/26,98 = 0,2224 mol
n(Cl2) = 32/70,9 = 0,4513 mol

Substrat limitujący

0,2224/2 = 0,1112, 0,4513/3 = 0,1504 → Al

Masa produktu

n(AlCl3) = 0,1112·2 = 0,2224 mol
m = 0,2224·133,33 = 29,65 g

Odpowiedź

m = 29,65 g
8.Stechiometria

Odpowiedź: Y = 81,98 %

Stechiometria: uzgodnione równanie liczy cząstki, nie gramy. Zamień masę na mole wzorem n = m/M, użyj współczynników równania jako stosunku molowego, a potem wróć do masy: m = n·M. Przy dwóch substratach substrat limitujący to ten, który zużyje się pierwszy i ogranicza ilość produktu.

Wydajność teoretyczna

n(C3H8) = 6/44,1 = 0,1361 mol
m = 0,1361·4/1·18,02 = 9,807 g

Wydajność procentowa

Y = 8,04/9,807·100 = 81,98%

Odpowiedź

Y = 81,98%
9.Równowaga chemiczna

Odpowiedź: [H2] = 0,1 mol/L

Równowaga chemiczna: dla aA + bB ⇌ cC + dD stała równowagi wynosi Kc = [C]c[D]d/([A]a[B]b), przy stężeniach w stanie równowagi. Tabela ICE (początek, zmiana, równowaga) wiąże ilości początkowe z ilościami w stanie równowagi przez jedną niewiadomą x, pomnożoną przez współczynniki.

Wyrażenie na stałą równowagi

4 = (2x)²/(0,2 − x)²

Wyciągnij pierwiastek

2 = 2x/(0,2 − x) → x = 0,2·2/(2 + 2) = 0,1 mol/L

Stężenie równowagowe

[H₂] = 0,2 − x = 0,1 mol/L

Odpowiedź

[H2] = 0,1 mol/L
10.Równowaga chemiczna

Odpowiedź: [PCl5] = 0,1604 mol/L

Równowaga chemiczna: dla aA + bB ⇌ cC + dD stała równowagi wynosi Kc = [C]c[D]d/([A]a[B]b), przy stężeniach w stanie równowagi. Tabela ICE (początek, zmiana, równowaga) wiąże ilości początkowe z ilościami w stanie równowagi przez jedną niewiadomą x, pomnożoną przez współczynniki.

Wyrażenie na stałą równowagi

0,05 = x²/(0,25 − x) → x² + 0,05·x − 0,0125 = 0

Rozwiąż równanie kwadratowe

x = (−0,05 + √(0,05² + 4·0,0125))/2 = 0,08956 mol/L

Stężenie równowagowe

[PCl₅] = 0,25 − 0,08956 = 0,1604 mol/L

Odpowiedź

[PCl5] = 0,1604 mol/L
11.Kalorymetria i entalpia

Odpowiedź: Tf = 22,75 °C

Ciepło i entalpia: ogrzanie substancji wymaga q = m·c·ΔT. W kalorymetrze ciepło oddane przez ciało gorące jest równe ciepłu pobranemu przez ciało zimne. Zmianę entalpii reakcji wyznacza się z entalpii tworzenia: ΔH° = ΣΔH°f(produkty) − ΣΔH°f(substraty), każdą pomnożoną przez jej współczynnik.

Bilans cieplny

100·0,449·(110 − Tf) = 250·4,18·(Tf − 19)

Wyznacz temperaturę końcową

Tf = (44,9·110 + 1045·19)/(44,9 + 1045) = 22,75 °C

Odpowiedź

Tf = 22,75 °C
12.Kalorymetria i entalpia

Odpowiedź: ΔH° = −2220 kJ

Ciepło i entalpia: ogrzanie substancji wymaga q = m·c·ΔT. W kalorymetrze ciepło oddane przez ciało gorące jest równe ciepłu pobranemu przez ciało zimne. Zmianę entalpii reakcji wyznacza się z entalpii tworzenia: ΔH° = ΣΔH°f(produkty) − ΣΔH°f(substraty), każdą pomnożoną przez jej współczynnik.

Entalpia reakcji

ΔH° = [3·(−393,5) + 4·(−285,8)] − [1·(−103,8) + 5·0] = −2220 kJ

Odpowiedź

ΔH° = −2220 kJ

Ujemna: reakcja wydziela ciepło (egzotermiczna).

13.Kinetyka reakcji

Odpowiedź: k = 0,003719 min⁻¹

Integrated rate laws: zero order: C = C₀ − kt (straight line, t½ = C₀/(2k)); first order: ln(C₀/C) = kt (t½ = ln 2/k); second order: 1/C − 1/C₀ = kt (t½ = 1/(kC₀)). Conversion X means C = C₀(1 − X).

Scałkowane równanie dla pierwszego rzędu

k = ln(CA0/CA)/t = ln(0,8/0,64)/60 = 0,2231/60 = 0,003719 min⁻¹

Odpowiedź

k = 0,003719 min⁻¹
14.Kinetyka reakcji

Odpowiedź: n = 3

Metoda szybkości początkowych: dla r = k·Cⁿ porównanie dwóch serii różniących się tylko stężeniem początkowym eliminuje k: r₂/r₁ = (C₂/C₁)ⁿ. Podwojenie C podwaja szybkość dla pierwszego rzędu i zwiększa ją czterokrotnie dla drugiego rzędu.

Stosunki

r2/r1 = 0,064/0,008 = 8
C2/C1 = 0,4/0,2 = 2

Rząd

n = ln(8)/ln(2) = 3

Odpowiedź

n = 3
15.Projektowanie reaktorów (CSTR i PFR)

Odpowiedź: V = 144,4 L

Reaktory idealne, reakcja pierwszego rzędu (−rA = k·CA) w stanie ustalonym, z czasem przestrzennym τ = V/Q. CSTR jest idealnie wymieszany, więc cała objętość reaguje przy niskim stężeniu wylotowym: τ = X/(k·(1 − X)) i CA = CA0/(1 + k·τ). W PFR każdy element płynu reaguje jak mały reaktor okresowy: τ = ln(1/(1 − X))/k i CA = CA0·e−k·τ. Przy tym samym stopniu przemiany CSTR zawsze wymaga większej objętości niż PFR.

Czas przestrzenny

τ = ln(1/(1 − 0,5))/0,12 = 0,6931/0,12 = 5,776 min

Objętość

V = Q·τ = 25·5,776 = 144,4 L

Odpowiedź

V = 144,4 L
16.Projektowanie reaktorów (CSTR i PFR)

Odpowiedź: X = 21,34 %

Reaktory idealne, reakcja pierwszego rzędu (−rA = k·CA) w stanie ustalonym, z czasem przestrzennym τ = V/Q. CSTR jest idealnie wymieszany, więc cała objętość reaguje przy niskim stężeniu wylotowym: τ = X/(k·(1 − X)) i CA = CA0/(1 + k·τ). W PFR każdy element płynu reaguje jak mały reaktor okresowy: τ = ln(1/(1 − X))/k i CA = CA0·e−k·τ. Przy tym samym stopniu przemiany CSTR zawsze wymaga większej objętości niż PFR.

Czas przestrzenny

τ = V/Q = 200/100 = 2 min, kτ = 0,12·2 = 0,24

Stopień przemiany

X = 1 − e−kτ = 1 − e−0,24 = 21,34%

Odpowiedź

X = 21,34%
17.Wymienniki ciepła (LMTD)

Odpowiedź: A = 74,14 m²

LMTD method: the temperature difference between the streams changes along the exchanger, so the rate equation uses its logarithmic mean: Q̇ = U·A·ΔTlm, with ΔTlm = (ΔT₁ − ΔT₂)/ln(ΔT₁/ΔT₂), where ΔT₁ and ΔT₂ are the differences at the two ends. Counter-flow gives a larger ΔTlm than parallel flow for the same inlet and outlet temperatures.

Różnice temperatur na końcach (przeciwprąd)

W przeciwprądzie gorący wlot jest naprzeciw zimnego wylotu, a gorący wylot naprzeciw zimnego wlotu.

ΔT₁ = Th,in − Tc,out = 135 − 85 = 50 K
ΔT₂ = Th,out − Tc,in = 30 − 10 = 20 K

Średnia logarytmiczna różnica temperatur

ΔTlm = (ΔT₁ − ΔT₂)/ln(ΔT₁/ΔT₂) = (50 − 20)/ln(50/20) = 32,74 K

Powierzchnia

A = Q̇/(U·F·ΔTlm,cf) = 670000/(300·0,92·32,74) = 74,14 m²

Odpowiedź

A = 74,14 m²
18.Wymienniki ciepła (LMTD)

Odpowiedź: Th,out = 68 °C

LMTD method: the temperature difference between the streams changes along the exchanger, so the rate equation uses its logarithmic mean: Q̇ = U·A·ΔTlm, with ΔTlm = (ΔT₁ − ΔT₂)/ln(ΔT₁/ΔT₂), where ΔT₁ and ΔT₂ are the differences at the two ends. Counter-flow gives a larger ΔTlm than parallel flow for the same inlet and outlet temperatures.

Stała różnica temperatur

Wylot zimnego strumienia leży naprzeciw wlotu gorącego: Tc,out = Tc,in + (Th,in − Th,out), więc ΔT₁ = Th,in − Tc,out = Th,out − Tc,in = ΔT₂.

ΔTlm = Th,out − Tc,in

Bilans energii równy równaniu wymiany ciepła

0,5·(140 − Th,out) = 0,75·(Th,out − 20)
Th,out = (0,5·140 + 0,75·20)/(0,5 + 0,75) = 68 °C

Odpowiedź

Th,out = 68 °C

Przekazane ciepło: Q̇ = 36 kW; zimny strumień wypływa z temperaturą 92 °C.

19.Przewodzenie ciepła

Odpowiedź: Q̇ = 52,56 W

Opór cieplny: ustalony przepływ ciepła przez warstwy połączone szeregowo zachowuje się jak prąd w rezystorach szeregowych: Q̇ = ΔT/ΣR, gdzie R = L/(kA) dla warstwy przewodzącej i R = 1/(hA) dla powierzchni z konwekcją. Spadek temperatury na każdej warstwie jest proporcjonalny do jej oporu.

Opory warstw

R1 = L1/(k1A) = (100/1000)/(0,17·6) = 0,09804 K/W
R2 = L2/(k2A) = (150/1000)/(0,04·6) = 0,625 K/W

Strumień ciepła

Q̇ = (T1 − T3)/(R1 + R2) = 38/0,723 = 52,56 W

Odpowiedź

Q̇ = 52,56 W
20.Przewodzenie ciepła

Odpowiedź: U = 3,342 W/(m²·K)

Opór cieplny: ustalony przepływ ciepła przez warstwy połączone szeregowo zachowuje się jak prąd w rezystorach szeregowych: Q̇ = ΔT/ΣR, gdzie R = L/(kA) dla warstwy przewodzącej i R = 1/(hA) dla powierzchni z konwekcją. Spadek temperatury na każdej warstwie jest proporcjonalny do jej oporu.

Opory szeregowo

Ri = 1/(hiA) = 1/(10·12) = 0,008333 K/W
R1 = L1/(k1A) = (50/1000)/(0,96·12) = 0,00434 K/W
R2 = L2/(k2A) = (150/1000)/(1,4·12) = 0,008929 K/W
Ro = 1/(hoA) = 1/(25·12) = 0,003333 K/W
ΣR = 0,02494 K/W

Współczynnik przenikania

U = 1/(A·ΣR) = 1/(12·0,02494) = 3,342 W/(m²·K)

Odpowiedź

U = 3,342 W/(m²·K)
21.Tarcie w rurach i straty wysokości

Odpowiedź: hf = 8,791 m

Przepływ w rurach: liczba Reynoldsa Re = V·D/ν = ρ·V·D/μ odróżnia przepływ laminarny (Re poniżej ok. 2000) od turbulentnego (powyżej ok. 4000). Tarcie wzdłuż rury powoduje stratę wysokości Darcy’ego–Weisbacha hf = f·(L/D)·V²/(2g). Kształtki, zawory, wlot i wylot dodają straty miejscowe hm = ΣK·V²/(2g). Między dwiema otwartymi powierzchniami zbiorników równanie energii daje Δz = hf + hm, z uwzględnioną stratą na wylocie K = 1.

Wysokość prędkości

V²/(2g) = 1,4²/(2·9,81) = 0,0999 m

Darcy–Weisbach

hf = f·(L/D)·V²/(2g) = 0,022·(300/0,075)·1,4²/(2·9,81) = 8,791 m

Odpowiedź

hf = 8,791 m
22.Tarcie w rurach i straty wysokości

Odpowiedź: Q = 411,1 L/s

Przepływ w rurach: liczba Reynoldsa Re = V·D/ν = ρ·V·D/μ odróżnia przepływ laminarny (Re poniżej ok. 2000) od turbulentnego (powyżej ok. 4000). Tarcie wzdłuż rury powoduje stratę wysokości Darcy’ego–Weisbacha hf = f·(L/D)·V²/(2g). Kształtki, zawory, wlot i wylot dodają straty miejscowe hm = ΣK·V²/(2g). Między dwiema otwartymi powierzchniami zbiorników równanie energii daje Δz = hf + hm, z uwzględnioną stratą na wylocie K = 1.

Współczynniki strat

f·L/D = 0,015·200/0,3 = 10
ΣK = 0,5 + 3·0,3 + 5 + 1,0 = 7,4

Równanie energii

Obie powierzchnie są otwarte do atmosfery i praktycznie w spoczynku, więc całe Δz jest tracone w rurze.

30 = (10 + 7,4)·V²/(2·9,81)
V = √(2·9,81·30/17,4) = 5,816 m/s

Natężenie przepływu

Q = V·π·D²/4 = 5,816·0,07069 = 0,4111 m³/s = 411,1 L/s

Odpowiedź

Q = 411,1 L/s
23.Pompy i moc pomp

Odpowiedź: Pel = 26,09 kW

Moc pompy: moc przekazana wodzie to moc hydrauliczna Ph = ρ·g·Q·H = Q·Δp. Wał musi dostarczyć więcej, bo pompa ma straty: Pshaft = Ph/ηpump, a silnik pobiera Pel = Pshaft/ηmotor. Wysokość podnoszenia pompy H wynika z równania energii: geometryczna wysokość podnoszenia + wysokość ciśnienia + wszystkie straty tarcia i miejscowe.

Moc hydrauliczna

Ph = ρ·g·Q·H = 1000·9,81·0,1·18 = 17,66 kW

Moc na wale

Pshaft = 17,66/0,72 = 24,53 kW

Moc elektryczna

Pel = 24,53/0,94 = 26,09 kW

Odpowiedź

Pel = 26,09 kW
24.Pompy i moc pomp

Odpowiedź: Pshaft = 7,227 kW

Moc pompy: moc przekazana wodzie to moc hydrauliczna Ph = ρ·g·Q·H = Q·Δp. Wał musi dostarczyć więcej, bo pompa ma straty: Pshaft = Ph/ηpump, a silnik pobiera Pel = Pshaft/ηmotor. Wysokość podnoszenia pompy H wynika z równania energii: geometryczna wysokość podnoszenia + wysokość ciśnienia + wszystkie straty tarcia i miejscowe.

Prędkość

V = Q/A = 0,03/0,01767 = 1,698 m/s
V²/(2g) = 0,1469 m

Straty wysokości

hL = (f·L/D + ΣK)·V²/(2g) = (10 + 8)·0,1469 = 2,644 m

Wysokość podnoszenia pompy

H = Δz + hL = 17 + 2,644 = 19,64 m

Moc na wale

Pshaft = ρ·g·Q·H/η = 1000·9,81·0,03·19,64/0,8 = 7,227 kW

Odpowiedź

Pshaft = 7,227 kW

To niezależne materiały do ćwiczeń. ExamProblems nie jest powiązane z organizacją przeprowadzającą ten egzamin ani przez nią rekomendowane, a nazwa egzaminu służy wyłącznie do opisu treści. Egzamin FE exam prowadzi NCEES, organizacja niezwiązana z ExamProblems, która go nie popiera.

ExamProblems · examproblems.com/courses/fe-exam-chemical