Teoria obwodów 1: zestaw na powtórkę

Wzory, najważniejsze kroki metod dla każdego tematu i 14 zadań do ćwiczenia, z pełnymi rozwiązaniami na końcu.

Nowe zadaniaWróć do przedmiotu

W oknie drukowania wybierz „Zapisz jako PDF”, aby zachować kopię na swoim urządzeniu.

1Wzory i metody

Rezystory szeregowo i równolegle

Rezystory połączone szeregowo
Req = R1 + R2 + …
Rezystory połączone równolegle
1/Req = 1/R1 + 1/R2 + …
Dwa równolegle
Req = R1R2 / (R1 + R2)
Prawo Ohma
V = I·R
Moc
P = V·I = I²R = V²/R

Metoda

  1. Zacznij od końca sieci najdalszego od zacisków.
  2. Rezystory szeregowe łącz, dodając je, a równoległe ze wzoru 1/R = 1/R₁ + 1/R₂ + …
  3. Po każdym kroku narysuj obwód od nowa.
  4. Powtarzaj, aż między zaciskami zostanie jeden rezystor.

Metoda potencjałów węzłowych

Prądowe prawo Kirchhoffa
ΣIin = ΣIout
Prąd gałęzi
I = (Va − Vb)/R
Węzeł odniesienia
Vground = 0

Metoda

  1. Wybierz węzeł odniesienia (masę) i oznacz potencjały pozostałych węzłów.
  2. Napisz prądowe prawo Kirchhoffa dla każdego nieznanego węzła: prądy wypływające przez każdą gałąź są równe prądom wpływającym.
  3. Wyraź każdy prąd gałęziowy jako (Va − Vb)/R.
  4. Rozwiąż układ równań, a potem wyznacz potrzebne prądy.

Metoda prądów oczkowych

Napięciowe prawo Kirchhoffa
ΣV = 0 w każdym oczku
Rezystor wspólny
prąd = I1 − I2
Źródło prądu w oczku
wyznacza prąd tego oczka

Metoda

  1. Narysuj prąd płynący zgodnie z ruchem wskazówek zegara w każdym oczku (okienku) obwodu.
  2. Zastosuj napięciowe prawo Kirchhoffa w każdym oczku: suma spadków napięć jest równa zeru.
  3. W rezystorze wspólnym dla dwóch oczek prąd jest różnicą dwóch prądów oczkowych.
  4. Rozwiąż równania; wynik ujemny oznacza, że prąd płynie w przeciwną stronę.

Superpozycja

Superpozycja
x = x1 + x2 + … (one source at a time)
Wyłączone źródło napięcia
zwarcie (0 V)
Wyłączone źródło prądu
rozwarcie (0 A)
Dzielnik napięcia
V2 = V·R2/(R1 + R2)
Dzielnik prądu
I1 = I·R2/(R1 + R2)

Metoda

  1. Policz niezależne źródła. Dla każdego źródła rozwiążesz jeden prostszy obwód.
  2. Zostaw jedno źródło, a pozostałe wyłącz: źródło napięciowe staje się zwarciem (przewodem), źródło prądowe staje się rozwarciem (przerwą).
  3. Rozwiąż prostszy obwód dla potrzebnego napięcia lub prądu, pilnując jego kierunku.
  4. Powtórz dla każdego źródła, a potem dodaj składowe z ich znakami.

Thévenin i Norton

Napięcie Thévenina
Vth = Vopen circuit
Rezystancja Thévenina
Rth: wszystkie źródła wyłączone, widziana z a–b
Prąd Nortona
IN = Vth/Rth
Prąd obciążenia
IL = Vth/(Rth + RL)
Maksymalne przekazywanie mocy
RL = Rth, Pmax = Vth²/(4Rth)

Metoda

  1. Odłącz obciążenie i oznacz dwa zaciski a i b.
  2. Wyznacz napięcie stanu jałowego między a i b: to jest Vth.
  3. Wyłącz wszystkie niezależne źródła i wyznacz rezystancję widzianą z a–b: to jest Rth.
  4. Podłącz obciążenie z powrotem do obwodu zastępczego: Vth szeregowo z Rth.
  5. Dla obwodu zastępczego Nortona przelicz: IN = Vth/Rth, z RN = Rth równolegle.

Układy ze wzmacniaczami operacyjnymi

Wzmacniacz odwracający
Vout = −(Rf/Rin)·Vin
Wzmacniacz nieodwracający
Vout = (1 + Rf/R1)·Vin
Wzmacniacz sumujący
Vout = −Rf(V1/R1 + V2/R2)
Idealny wzmacniacz operacyjny
V+ = V−, Iin = 0

Stany nieustalone RC i RL

Stała czasowa
τ = RC | τ = L/R
Odpowiedź układu
x(t) = x(∞) + [x(0) − x(∞)]·e−t/τ
Kondensator przy prądzie stałym
rozwarcie; vC nie może zmienić się skokowo
Cewka przy prądzie stałym
zwarcie; iL nie może zmienić się skokowo
Stan ustalony
t ≈ 5τ

Metoda

  1. Wyznacz wartość początkową tuż po przełączeniu: napięcie na kondensatorze i prąd cewki nie mogą zmienić się skokowo.
  2. Wyznacz wartość końcową długo po przełączeniu: kondensator zachowuje się jak rozwarcie, a cewka jak zwarcie.
  3. Wyznacz stałą czasową: τ = RC lub τ = L/R, z rezystancją widzianą przez kondensator lub cewkę.
  4. Użyj x(t) = x(∞) + [x(0) − x(∞)]·e−t/τ.

2Zadania do ćwiczenia

1.Rezystory szeregowo i równolegleŚredni
R1​ = 15 ΩIR1​R3​ = 10 Ω+−V1​10 VR2​3 ΩAR4​10 ΩB

Wyznacz prąd IR1 dostarczany przez źródło, płynący przez R1.

V1 = 10 VR1 = 15 ΩR2 = 3 ΩR3 = 10 ΩR4 = 10 Ω
IR1 = A
2.Rezystory szeregowo i równolegleTrudny
R1​ = 3 ΩR3​ = 25 ΩR5​ = 2 Ω+−V1​12 VR2​25 ΩIR2​AR4​25 ΩBR6​5 Ω

Wyznacz prąd IR2 płynący przez R2.

V1 = 12 VR1 = 3 ΩR2 = 25 ΩR3 = 25 ΩR4 = 25 ΩR5 = 2 ΩR6 = 5 Ω
IR2 = A
3.Metoda potencjałów węzłowychŚredni
R1​ = 2 ΩR3​ = 10 Ω+−V1​15 VR2​8 ΩAR4​8 ΩBIs​5 A

Użyj metody potencjałów węzłowych, aby wyznaczyć moc PIs oddawaną przez źródło prądu Is.

V1 = 15 VIs = 5 AR1 = 2 ΩR2 = 8 ΩR3 = 10 ΩR4 = 8 Ω
PIs = W
4.Metoda potencjałów węzłowychTrudny
R1​ = 20 ΩIR1​R2​ = 30 ΩR4​ = 2 Ω+−V1​36 VR3​10 ΩAR5​5 ΩBIs​5 A−+V2​30 V

Użyj metody potencjałów węzłowych, aby wyznaczyć prąd IR1 płynący przez R1 w kierunku strzałki.

V1 = 36 VIs = 5 AV2 = 30 VR1 = 20 ΩR2 = 30 ΩR3 = 10 ΩR4 = 2 ΩR5 = 5 Ω
IR1 = A
5.Metoda prądów oczkowychŚredni
R1​ = 8 ΩR2​ = 4 Ω+−V1​30 VR3​10 ΩIR3​A+−V2​24 VI1​I2​

Użyj metody prądów oczkowych, aby wyznaczyć prąd IR3 płynący przez R3 w kierunku strzałki.

V1 = 30 VV2 = 24 VR1 = 8 ΩR2 = 4 ΩR3 = 10 Ω
IR3 = A
6.Metoda prądów oczkowychTrudny
R1​ = 5 ΩR2​ = 30 ΩR3​ = 15 Ω+−V1​9 VR4​2 ΩAR5​15 ΩB+−V2​18 VI1​I2​I3​

Użyj metody prądów oczkowych, aby wyznaczyć prąd oczkowy I2 (zgodnie z ruchem wskazówek zegara).

V1 = 9 VV2 = 18 VR1 = 5 ΩR2 = 30 ΩR3 = 15 ΩR4 = 2 ΩR5 = 15 Ω
I2 = A
7.SuperpozycjaŚredni
R1​ = 8 ΩR3​ = 6 ΩIR3​+−V1​12 VR2​6 ΩAR4​10 ΩBIs​5 A

Korzystając z superpozycji, wyznacz moc PR3 pobieraną przez R3.

V1 = 12 VIs = 5 AR1 = 8 ΩR2 = 6 ΩR3 = 6 ΩR4 = 10 Ω
PR3 = W
8.SuperpozycjaTrudny
obwód liniowyV1​V2​Is​IRL​

Liniowy obwód rezystancyjny zawiera trzy niezależne źródła: V1, V2 i Is. Prąd I przez obciążenie zmierzono trzy razy. Przy wszystkich źródłach o wartościach normalnych I = 10,5 mA. Po podwojeniu V1 przy niezmienionych pozostałych dwóch I = 14,5 mA. Po odwróceniu kierunku Is przy niezmienionych pozostałych dwóch I = −1,5 mA. Wyznacz prąd obciążenia I, gdy V2 jest wyłączone, a V1 i Is mają wartości normalne.

wartości normalne: I = 10,5 mA2·V1: I = 14,5 mA−Is: I = −1,5 mA
I = mA
9.Thévenin i NortonŚredni
R1​ = 10 ΩR3​ = 10 Ω+−V1​6 VR2​12 ΩAab

Wyznacz napięcie Thévenina Vth widziane z zacisków a–b.

V1 = 6 VR1 = 10 ΩR2 = 12 ΩR3 = 10 Ω
Vth = V
10.Thévenin i NortonTrudny
R1​ = 5 ΩR3​ = 4 Ω+−V1​10 VR2​2 ΩAIs​5 ABab

Wyznacz napięcie Thévenina Vth widziane z zacisków a–b.

V1 = 10 VIs = 5 AR1 = 5 ΩR2 = 2 ΩR3 = 4 Ω
Vth = V
11.Układy ze wzmacniaczami operacyjnymiŚredni
−+Vout​Rf​ = ?R1​ = 1 kΩVin​

Dobierz rezystor sprzężenia zwrotnego Rf, który da temu wzmacniaczowi nieodwracającemu wzmocnienie napięciowe 6.

R1 = 1 kΩAv = 6
Rf = kΩ
12.Układy ze wzmacniaczami operacyjnymiTrudny
−+Vout​C = 0,1 µFVin​ = 2 VR = 1 kΩ

Układ całkujący wykorzystuje idealny wzmacniacz operacyjny zasilany napięciem ±15 V; jego wyjście nasyca się przy ±12 V. Kondensator jest rozładowany, gdy w t = 0 zostaje przyłożone stałe napięcie wejściowe Vin = 2 V. Wyznacz napięcie wyjściowe Vout w chwili t = 0,5 ms.

Vin = 2 VR = 1 kΩC = 0,1 µFVsat = ±12 Vt = 0,5 ms
Vout = V
13.Stany nieustalone RC i RLŚredni
+−Vs​9 Vt = 0R = 15 ΩL150 mHi(t)

Przed zamknięciem łącznika w t = 0 przez cewkę nie płynie prąd. Po jakim czasie od zamknięcia łącznika prąd osiągnie 75% wartości końcowej? Wyznacz t.

Vs = 9 VR = 15 ΩL = 150 mH
t = ms
14.Stany nieustalone RC i RLTrudny
+−Vs​15 VR1​ = 5 ΩR2​ = 15 Ωzamyka się w t = 0L47 mHi(t)

Łącznik równoległy do R2 był długo otwarty, więc prąd cewki jest ustalony. W t = 0 łącznik się zamyka i zwiera R2. Po jakim czasie od t = 0 prąd cewki osiągnie 1,65 A? Wyznacz t.

Vs = 15 VR1 = 5 ΩR2 = 15 ΩL = 47 mH
t = ms

3Roztwory

1.Rezystory szeregowo i równolegle

Odpowiedź: IR1 = 0,5679 A

Połączenia szeregowe i równoległe: szeregowo przez każdy rezystor płynie ten sam prąd i R = R₁ + R₂ + …. Równolegle każdy rezystor ma to samo napięcie i 1/R = 1/R₁ + 1/R₂ + …. Sieć drabinkową upraszcza się parami, aż zostanie jedna rezystancja zastępcza.

R1​ = 15 ΩR3​ = 10 Ω+−V1​10 VR2​3 ΩAR4​10 ΩB

Łącz rezystory od najdalszego końca

Zacznij od końca najdalszego od źródła i idź w jego stronę. Rezystory z tym samym prądem są połączone szeregowo; rezystory między tymi samymi dwoma węzłami są połączone równolegle.

R3 + R4 = 10 + 10 = 20 Ω
R2 ∥ 20 = 3·20/(3+20) = 2,609 Ω
Req = R1 + 2,609 = 15 + 2,609 = 17,61 Ω

Prąd ze źródła

Źródło widzi tylko Req, więc prawo Ohma daje prąd, który dostarcza. Ten prąd płynie przez R₁.

IR1 = V1/Req = 10/17,61 = 0,5679 A

Odpowiedź

IR1 = 0,5679 A
2.Rezystory szeregowo i równolegle

Odpowiedź: IR2 = 0,3939 A

Połączenia szeregowe i równoległe: szeregowo przez każdy rezystor płynie ten sam prąd i R = R₁ + R₂ + …. Równolegle każdy rezystor ma to samo napięcie i 1/R = 1/R₁ + 1/R₂ + …. Sieć drabinkową upraszcza się parami, aż zostanie jedna rezystancja zastępcza.

R1​ = 3 ΩR3​ = 25 ΩR5​ = 2 Ω+−V1​12 VR2​25 ΩAR4​25 ΩBR6​5 Ω

Łącz rezystory od najdalszego końca

Zacznij od końca najdalszego od źródła i idź w jego stronę. Rezystory z tym samym prądem są połączone szeregowo; rezystory między tymi samymi dwoma węzłami są połączone równolegle.

R5 + R6 = 2 + 5 = 7 Ω
R4 ∥ 7 = 5,469 Ω
R3 + 5,469 = 30,47 Ω
R2 ∥ 30,47 = 13,73 Ω
Req = R1 + 13,73 = 3 + 13,73 = 16,73 Ω

Prąd ze źródła

Źródło widzi tylko Req, więc prawo Ohma daje prąd, który dostarcza. Ten prąd płynie przez R₁.

IR1 = V1/Req = 12/16,73 = 0,7172 A

Prąd przez R₂

Odejmij spadek na R₁, aby dostać potencjał węzła A, czyli napięcie na R₂.

VA = V1 − IR1·R1 = 12 − 0,7172·3 = 9,848 V
IR2 = VA/R2 = 9,848/25 = 0,3939 A

Odpowiedź

IR2 = 0,3939 A
3.Metoda potencjałów węzłowych

Odpowiedź: PIs = 142,9 W

Metoda potencjałów węzłowych: wybierz węzeł odniesienia, oznacz nieznane potencjały węzłów, zapisz prądowe prawo Kirchhoffa w każdym nieznanym węźle z prawa Ohma (I = ΔV/R) i rozwiąż równania.

PPK w węźle A

Prądy wypływające z A przez rezystory są równe prądowi wpływającemu do A ze źródeł.

VA/R2 + (VA − V1)/R1 + (VA − VB)/R3 = 0
VA/8 + (VA − 15)/2 + (VA − VB)/10 = 0
0,725·VA − 0,1·VB = 7,5

PPK w węźle B

Prądy wypływające z B przez rezystory są równe prądowi wpływającemu do B ze źródeł.

VB/R4 + (VB − VA)/R3 = Is
VB/8 + (VB − VA)/10 = 5
−0,1·VA + 0,225·VB = 5

Rozwiąż

Δ = (0,725)(0,225) − (−0,1)(−0,1) = 0,1531
VA = Δ1/Δ = 2,188/0,1531 = 14,29 V
VB = Δ2/Δ = 4,375/0,1531 = 28,57 V

Moc oddawana przez źródło prądu

Źródło wpycha Iₛ w górę do węzła B, od masy (0 V) do VB. Źródło, którego prąd wypływa z zacisku +, oddaje moc P = V·I.

PIs = VB·Is = 28,57·5 = 142,9 W

Odpowiedź

PIs = 142,9 W
4.Metoda potencjałów węzłowych

Odpowiedź: IR1 = 1,43 A

Metoda potencjałów węzłowych: wybierz węzeł odniesienia, oznacz nieznane potencjały węzłów, zapisz prądowe prawo Kirchhoffa w każdym nieznanym węźle z prawa Ohma (I = ΔV/R) i rozwiąż równania.

R1​ = 20 ΩR2​ = 30 ΩR4​ = 2 Ω+−V1​36 VR3​10 ΩAR5​5 ΩBIs​5 A−+V2​30 V

Ustal węzły

Masa to dolny przewód. Znane potencjały węzłów wynikają bezpośrednio ze źródeł (V1 = 36 V, V2 = −30 V). Niewiadome: VA, VB.

PPK w węźle A

Prądy wypływające z A przez rezystory są równe prądowi wpływającemu do A ze źródeł.

VA/R3 + (VA − V1)/R1 + (VA − VB)/R2 = 0
VA/10 + (VA − 36)/20 + (VA − VB)/30 = 0
0,1833·VA − 0,03333·VB = 1,8

PPK w węźle B

Prądy wypływające z B przez rezystory są równe prądowi wpływającemu do B ze źródeł.

VB/R5 + (VB − VA)/R2 + (VB − V2)/R4 = Is
VB/5 + (VB − VA)/30 + (VB − (−30))/2 = 5
−0,03333·VA + 0,7333·VB = −10

Rozwiąż

Δ = (0,1833)(0,7333) − (−0,03333)(−0,03333) = 0,1333
VA = Δ1/Δ = 0,9867/0,1333 = 7,4 V
VB = Δ2/Δ = −1,773/0,1333 = −13,3 V

Odpowiedź

IR1 = (V1 − VA)/R1 = (36 − 7,4)/20 = 1,43 A
5.Metoda prądów oczkowych

Odpowiedź: IR3 = 2,053 A

Metoda prądów oczkowych: każdemu oknu obwodu płaskiego przypisz własny prąd oczkowy, zapisz napięciowe prawo Kirchhoffa dla każdego oczka (suma spadków = suma wzrostów) i rozwiąż. Prądy gałęzi to prąd oczkowy lub różnica dwóch prądów oczkowych we wspólnej gałęzi.

R1​ = 8 ΩR2​ = 4 Ω+−V1​30 VR3​10 ΩA+−V2​24 VI1​I2​

Przypisz prądy oczkowe

Narysuj w każdym oknie prąd zgodny z ruchem wskazówek zegara: I1, I2. Rezystor wspólny dla dwóch oczek przewodzi różnicę ich prądów.

NPK w oczku 1

Idąc zgodnie z ruchem wskazówek zegara, spadki napięć na rezystorach równają się wzrostom napięć źródeł (od − do + w kierunku obiegu).

R1·I1 + R3(I1 − I2) = V1
8·I1 + 10(I1 − I2) = 30
18·I1 − 10·I2 = 30

NPK w oczku 2

Idąc zgodnie z ruchem wskazówek zegara, spadki napięć na rezystorach równają się wzrostom napięć źródeł (od − do + w kierunku obiegu).

R2·I2 + R3(I2 − I1) = −V2
4·I2 + 10(I2 − I1) = (−24)
−10·I1 + 14·I2 = −24

Rozwiąż

Δ = (18)(14) − (−10)(−10) = 152
I1 = Δ1/Δ = 180/152 = 1,184 A
I2 = Δ2/Δ = −132/152 = −0,8684 A

Odpowiedź

IR3 = I1 − I2 = 2,053 A

Ujemny prąd oczkowy płynie przeciwnie do ruchu wskazówek zegara.

6.Metoda prądów oczkowych

Odpowiedź: I2 = −0,1651 A

Metoda prądów oczkowych: każdemu oknu obwodu płaskiego przypisz własny prąd oczkowy, zapisz napięciowe prawo Kirchhoffa dla każdego oczka (suma spadków = suma wzrostów) i rozwiąż. Prądy gałęzi to prąd oczkowy lub różnica dwóch prądów oczkowych we wspólnej gałęzi.

R1​ = 5 ΩR2​ = 30 ΩR3​ = 15 Ω+−V1​9 VR4​2 ΩAR5​15 ΩB+−V2​18 VI1​I2​I3​

Przypisz prądy oczkowe

Narysuj w każdym oknie prąd zgodny z ruchem wskazówek zegara: I1, I2, I3. Rezystor wspólny dla dwóch oczek przewodzi różnicę ich prądów.

NPK w oczku 1

Idąc zgodnie z ruchem wskazówek zegara, spadki napięć na rezystorach równają się wzrostom napięć źródeł (od − do + w kierunku obiegu).

R1·I1 + R4(I1 − I2) = V1
5·I1 + 2(I1 − I2) = 9
7·I1 − 2·I2 = 9

NPK w oczku 2

Idąc zgodnie z ruchem wskazówek zegara, spadki napięć na rezystorach równają się wzrostom napięć źródeł (od − do + w kierunku obiegu).

R2·I2 + R4(I2 − I1) + R5(I2 − I3) = 0
30·I2 + 2(I2 − I1) + 15(I2 − I3) = 0
−2·I1 + 47·I2 − 15·I3 = 0

NPK w oczku 3

Idąc zgodnie z ruchem wskazówek zegara, spadki napięć na rezystorach równają się wzrostom napięć źródeł (od − do + w kierunku obiegu).

R3·I3 + R5(I3 − I2) = −V2
15·I3 + 15(I3 − I2) = (−18)
−15·I2 + 30·I3 = −18

Rozwiąż

Δ = wyznacznik macierzy współczynników = 8175
I1 = Δ1/Δ = 10125/8175 = 1,239 A
I2 = Δ2/Δ = −1350/8175 = −0,1651 A
I3 = Δ3/Δ = −5580/8175 = −0,6826 A

Odpowiedź

I2 = −0,1651 A

Ujemny prąd oczkowy płynie przeciwnie do ruchu wskazówek zegara.

7.Superpozycja

Odpowiedź: PR3 = 31,98 W

Superpozycja: w obwodzie liniowym każde napięcie i każdy prąd to suma odpowiedzi na każde niezależne źródło działające osobno. Aby wyłączyć źródło, zastąp idealne źródło napięcia zwarciem, a idealne źródło prądu rozwarciem. Rezystory zostają na miejscu.

R1​ = 8 ΩR3​ = 6 Ω+−V1​12 VR2​6 ΩAR4​10 ΩBROZWARCIE

Przypadek 1 · działa tylko V1

Iₛ staje się rozwarciem, więc R₃ i R₄ tworzą jedną gałąź szeregową od A do masy, równolegle z R₂.

R3+R4 = 6+10 = 16 Ω
R2 ∥ (R3+R4) = 6·16/(6+16) = 4,364 Ω
VA = 12·4,364/(8+4,364) = 4,235 V
VB = VA·R4/(R3+R4) = 4,235·10/16 = 2,647 V
IR3′ = (VA − VB)/R3 = (4,235 − 2,647)/6 = 0,2647 A
R1​ = 8 ΩR3​ = 6 ΩZWARCIER2​6 ΩAR4​10 ΩBIs​5 A

Przypadek 2 · działa tylko Is

V₁ staje się zwarciem, więc R₁ jest równolegle z R₂. Iₛ rozdziela się w B między R₄ a drogę przez R₃.

R1 ∥ R2 = 8·6/(8+6) = 3,429 Ω
Req = R4 ∥ (R3+R1∥R2) = 10 ∥ 9,429 = 4,853 Ω
VB = Is·Req = 5·4,853 = 24,26 V
VA = VB·(R1∥R2)/(R3+R1∥R2) = 24,26·3,429/9,429 = 8,824 V
IR3″ = (VA − VB)/R3 = (8,824 − 24,26)/6 = −2,574 A

Zsumuj wkłady prądu

IR3 = IR3′ + IR3″ = 0,2647 + (−2,574) = −2,309 A

Moc w rezystorze

Moc zależy od kwadratu prądu, więc nie podlega zasadzie superpozycji: najpierw zsumuj prądy, potem podnieś do kwadratu.

PR3 = IR3²·R3 = (−2,309)²·6 = 31,98 W

Odpowiedź

PR3 = 31,98 W

Zsumowanie mocy z poszczególnych przypadków dałoby 40,16 W, co jest błędne.

8.Superpozycja

Odpowiedź: I = 10 mA

Superpozycja: w obwodzie liniowym każde napięcie i każdy prąd to suma odpowiedzi na każde niezależne źródło działające osobno. Aby wyłączyć źródło, zastąp idealne źródło napięcia zwarciem, a idealne źródło prądu rozwarciem. Rezystory zostają na miejscu.

Zapisz pomiary za pomocą wkładów

Każdy wkład jest proporcjonalny do własnego źródła.

I₁ + I₂ + I₃ = 10,5
2·I₁ + I₂ + I₃ = 14,5
I₁ + I₂ − I₃ = −1,5

Wyznacz wkłady

I₁ = 14,5 − 10,5 = 4 mA
I₃ = (10,5 − (−1,5))/2 = 6 mA
I₂ = 10,5 − 4 − 6 = 0,5 mA

Wyłącz V₂

I = I₁ + I₃ = 4 + 6 = 10 mA

Odpowiedź

I = 10 mA
9.Thévenin i Norton

Odpowiedź: Vth = 3,273 V

Twierdzenie Thévenina: każdy liniowy dwójnik zachowuje się jak jedno źródło napięcia Vth szeregowo z rezystancją Rth. Twierdzenie Nortona przedstawia ten sam układ jako źródło prądu IN = Vth/Rth równolegle z Rth.

R1​ = 10 ΩR3​ = 10 ΩZWARCIER2​12 ΩAabRth​

Wyznacz Rth przy wyłączonych wszystkich źródłach

Zastąp źródła napięcia zwarciami, a źródła prądu rozwarciami, a potem spójrz na obwód od strony a–b.

R1 ∥ R2 = 10·12/(10+12) = 5,455 Ω
Rth = (R1 ∥ R2) + R3 = 5,455 + 10 = 15,45 Ω
R1​ = 10 ΩR3​ = 10 Ω+−V1​6 VR2​12 ΩAab+−Vth​

Wyznacz Vth, napięcie stanu jałowego

Przy rozwartych a–b przez R₃ nie płynie prąd, więc nie ma na nim spadku i V_b = V_A. R₁ i R₂ tworzą dzielnik napięcia.

Vth = V1·R2/(R1+R2) = 6·12/(10+12) = 3,273 V
10.Thévenin i Norton

Odpowiedź: Vth = −24,29 V

Twierdzenie Thévenina: każdy liniowy dwójnik zachowuje się jak jedno źródło napięcia Vth szeregowo z rezystancją Rth. Twierdzenie Nortona przedstawia ten sam układ jako źródło prądu IN = Vth/Rth równolegle z Rth.

R1​ = 5 ΩR3​ = 4 ΩZWARCIER2​2 ΩAROZWARCIEBabRth​

Wyznacz Rth przy wyłączonych wszystkich źródłach

Zastąp źródła napięcia zwarciami, a źródła prądu rozwarciami, a potem spójrz na obwód od strony a–b.

R1 ∥ R2 = 5·2/(5+2) = 1,429 Ω
Rth = (R1 ∥ R2) + R3 = 1,429 + 4 = 5,429 Ω
R1​ = 5 ΩR3​ = 4 Ω+−V1​10 VR2​2 ΩAIs​5 ABab+−Vth​

Wyznacz Vth, napięcie stanu jałowego

Przy rozwartych a–b jedyną drogą dla Iₛ jest R₃ do węzła A. Wyznacz V_A z superpozycji V₁ i Iₛ, a potem dodaj spadek na R₃.

VA = V1·R2/(R1+R2) + Is·(R1∥R2) = 2,857 + (−5)·1,429 = −4,286 V
Vth = VB = VA + Is·R3 = −4,286 + (−5)·4 = −24,29 V
11.Układy ze wzmacniaczami operacyjnymi

Odpowiedź: Rf = 5 kΩ

Zasady idealnego wzmacniacza operacyjnego: przy ujemnym sprzężeniu zwrotnym wzmacniacz ustawia wyjście tak, aby oba wejścia miały to samo napięcie (V₋ = V₊), a do żadnego wejścia nie płynie prąd. PPK na wejściu odwracającym z tymi dwoma faktami daje wyjście.

Wzmocnienie wzmacniacza nieodwracającego

V₋ = V₊ = Vin, a prąd przez R₁ płynie też przez Rf, więc Vout = Vin·(1 + Rf/R₁).

Av = 1 + Rf/R1
Rf = (6 − 1)·1 = 5 kΩ

Odpowiedź

Rf = 5 kΩ
12.Układy ze wzmacniaczami operacyjnymi

Odpowiedź: Vout = −10 V

Zasady idealnego wzmacniacza operacyjnego: przy ujemnym sprzężeniu zwrotnym wzmacniacz ustawia wyjście tak, aby oba wejścia miały to samo napięcie (V₋ = V₊), a do żadnego wejścia nie płynie prąd. PPK na wejściu odwracającym z tymi dwoma faktami daje wyjście.

Prąd wejściowy i szybkość narastania

kΩ razy µF daje milisekundy.

RC = 1 kΩ · 0,1 µF = 0,1 ms
szybkość narastania = −Vin/(RC) = −2/0,1 = −20 V/ms

Wyjście w podanej chwili

Wartość idealna leży w granicach ±Vsat, więc układ całkujący jeszcze nie obcina.

Vout = −Vin·t/(RC) = −2·0,5/0,1 = −10 V

Odpowiedź

Vout = −10 V
13.Stany nieustalone RC i RL

Odpowiedź: t = 13,86 ms

Stany nieustalone pierwszego rzędu: w obwodzie z jednym kondensatorem lub jedną cewką każde napięcie i każdy prąd zmienia się wykładniczo od wartości początkowej do końcowej: x(t) = x(∞) + [x(0) − x(∞)]·e−t/τ, gdzie τ = RC lub τ = L/R. Po około 5τ obwód jest w stanie ustalonym.

Stała czasowa i prąd końcowy

Długo po zamknięciu łącznika cewka zachowuje się jak zwarcie, więc prąd końcowy zależy tylko od R.

τ = L/R = 150 mH / 15 Ω = 10 ms
i(∞) = Vs/R = 9/15 = 0,6 A

Wyznacz czas

0,75 = 1 − e−t/τ → t = −τ·ln(1 − 0,75)
t = −10·ln(0,25) = 13,86 ms

Odpowiedź

t = 13,86 ms
14.Stany nieustalone RC i RL

Odpowiedź: t = 4,802 ms

Stany nieustalone pierwszego rzędu: w obwodzie z jednym kondensatorem lub jedną cewką każde napięcie i każdy prąd zmienia się wykładniczo od wartości początkowej do końcowej: x(t) = x(∞) + [x(0) − x(∞)]·e−t/τ, gdzie τ = RC lub τ = L/R. Po około 5τ obwód jest w stanie ustalonym.

Wartość początkowa, wartość końcowa, stała czasowa

Przed t = 0 w obwodzie są oba rezystory; potem zamknięty łącznik bocznikuje R₂.

i(0) = 15/(5 + 15) = 0,75 A
i(∞) = 15/5 = 3 A
τ = L/R = 47/5 = 9,4 ms
i(t) = 3 + (0,75 − 3)·e−t/τ

Wyznacz czas

e−t/τ = (1,65 − 3)/(0,75 − 3) = 0,6
t = 9,4·ln(1,667) = 4,802 ms

Odpowiedź

t = 4,802 ms

ExamProblems · examproblems.com/courses/circuit-analysis-1