Przygotowanie do egzaminu FE Chemical: zestaw na powtórkę

Wzory, najważniejsze kroki metod dla każdego tematu i 24 zadań do ćwiczenia, z pełnymi rozwiązaniami na końcu.

Nowe zadaniaWróć do przedmiotu

W oknie drukowania wybierz „Zapisz jako PDF”, aby zachować kopię na swoim urządzeniu.

1Wzory i metody

Bilans masy

Stan ustalony
na wejściu = na wyjściu
Bilans całkowity
ṁ1 + ṁ2 = ṁ3
Bilans składnika
ṁ1x1 + ṁ2x2 = ṁ3x3
Wyparka
F·xF = P·xP, W = F − P

Bilans energii

Ciepło jawne
Q = ṁ·cp·ΔT
Ciepło utajone
Q = ṁ·hfg
Mieszanie
ΣṁcpTin = ΣṁcpTout
Woda
cp ≈ 4,18 kJ/(kg·K)

Równanie stanu gazu doskonałego

Równanie stanu gazu doskonałego
pV = nRT
Stała gazowa
R = 8,314 J/(mol·K)
Prawo gazowe dla dwóch stanów
p1V1/T1 = p2V2/T2
Mole
n = m/M
Temperatura
T[K] = T[°C] + 273,15

Stechiometria

Mole
n = m/M
Stężenie
c = n/V
Stosunek molowy
użyj współczynników uzgodnionego równania
Substrat limitujący
ten, który wyczerpie się pierwszy
Wydajność procentowa
rzeczywista / teoretyczna × 100%

Metoda

  1. Napisz i zbilansuj równanie reakcji.
  2. Zamień podaną masę na mole: n = m/M.
  3. Użyj współczynników jako stosunku molowego, aby wyznaczyć liczbę moli szukanej substancji.
  4. Przelicz z powrotem na masę: m = n·M. Przy dwóch substratach najpierw wyznacz substrat limitujący.

Równowaga chemiczna

Stała równowagi
Kc = [C]c[D]d/([A]a[B]b)
Tabela ICE
Początek, Zmiana (×współczynnik), Równowaga
Równanie kwadratowe
x = (−b + √(b² − 4ac))/(2a)

Metoda

  1. Zapisz Kc jako produkty przez substraty, każdy podniesiony do potęgi równej jego współczynnikowi.
  2. Ułóż tabelę ICE: stan początkowy (I), zmiana (C, w krokach x razy współczynniki), stan równowagi (E).
  3. Podstaw wyrażenia równowagowe do Kc i rozwiąż względem x.
  4. Sprawdź, czy x jest dość małe, aby zastosować przybliżenie; w przeciwnym razie rozwiąż równanie kwadratowe.

Kalorymetria i entalpia

Ciepło
q = m·c·ΔT
Woda
c = 4,18 J/(g·°C)
Kalorymetr
ciepło oddane = ciepło pobrane
Entalpia reakcji
ΔH° = ΣΔH°f(products) − ΣΔH°f(reactants)

Kinetyka reakcji

Pierwszy rząd
ln(CA/CA0) = −kt
Okres półtrwania (pierwszy rząd)
t½ = ln 2/k
Drugi rząd
1/CA = 1/CA0 + kt
Arrhenius
k = A·e−Ea/(RT)
Dwie temperatury
ln(k2/k1) = (Ea/R)(1/T1 − 1/T2)

Projektowanie reaktorów (CSTR i PFR)

Czas przestrzenny
τ = V/Q
CSTR, pierwszy rząd
τ = X/(k·(1 − X)), CA = CA0/(1 + kτ)
PFR, pierwszy rząd
τ = ln(1/(1 − X))/k, CA = CA0·e−kτ
Stopień przemiany z objętości
CSTR: X = kτ/(1 + kτ), PFR: X = 1 − e−kτ
N jednakowych CSTR połączonych szeregowo
X = 1 − 1/(1 + kτi)N

Wymienniki ciepła (LMTD)

Moc cieplna
Q = U·A·ΔTlm
Średnia logarytmiczna różnica temperatur
ΔTlm = (ΔT1 − ΔT2)/ln(ΔT1/ΔT2)
Bilans strumieni
Q = ṁcp(Tin − Tout)

Przewodzenie ciepła

Prawo Fouriera
Q̇ = kAΔT/L
Opór cieplny przewodzenia
R = L/(kA)
Opór cieplny konwekcji
R = 1/(hA)
Opory szeregowo
Q̇ = ΔTtotal/ΣR
Współczynnik U
U = 1/(ΣR·A)

Tarcie w rurach i straty wysokości

Liczba Reynoldsa
Re = V·D/ν = ρ·V·D/μ
Charakter przepływu
laminarny poniżej Re ≈ 2000, turbulentny powyżej Re ≈ 4000
Prędkość średnia
V = Q/A, A = π·D²/4
Darcy–Weisbach
hf = f·(L/D)·V²/(2g)
Straty miejscowe
hm = ΣK·V²/(2g)
Typowe wartości K
wlot 0,5, wylot 1,0, kolano 90° ≈ 0,3
Spadek ciśnienia
Δp = ρ·g·hf
Dwa otwarte zbiorniki
Δz = (f·L/D + ΣK)·V²/(2g)
Swobodny wypływ
H = (1 + f·L/D + ΣK)·V²/(2g)

Pompy i moc pomp

Moc hydrauliczna
Ph = ρ·g·Q·H = Q·Δp
Moc na wale
Pshaft = Ph/ηpump
Moc elektryczna
Pel = Pshaft/ηmotor
Wysokość podnoszenia pompy
H = Δz + Δp/(ρ·g) + hL
Straty w instalacji
hL = (f·L/D + ΣK)·V²/(2g)

2Zadania do ćwiczenia

1.Bilans masyŚredni
MieszalnikStrumień 1950 kg/h · 50% NaOHStrumień 2ṁ₂ = ? · 5% NaOHProdukt25% NaOH

Ile strumienia 2 trzeba co godzinę dodać do strumienia 1, aby mieszanina zawierała 25% składnika (NaOH)? Wyznacz ṁ2.

ṁ1 = 950 kg/hx1 = 50 %x2 = 5 %x3 = 25 %
ṁ2 = kg/h
2.Bilans masyTrudny
WyparkaSurówka F3400 kg/h · 10% sólProdukt PP = ? · 45%Opary W (czysta woda)0% sól

Wyparka zatęża roztwór (sól), odparowując czystą wodę. Wyznacz strumień produktu P w kg/h.

F = 3400 kg/hxF = 10 %xP = 45 %
P = kg/h
3.Bilans energiiŚredni
strona gorącastrona zimnamieszanina glikolu · 150 °C110 °Cwoda · 20 °Ct = ? °C

Gorący czynnik (mieszanina glikolu) chłodzi wodę w przeciwprądowym wymienniku ciepła bez strat. Wyznacz temperaturę wody na wylocie tout.

ṁh = 2 kg/scp,h = 3,6 kJ/(kg·K)Th: 150 → 110 °Cṁc = 3 kg/scp,c = 4,18 kJ/(kg·K)tin = 20 °C
tout = °C
4.Bilans energiiTrudny
strona gorącastrona zimnamieszanina glikolu · 150 °C100 °Cwoda · 20 °C45 °C · ṁ = ?15% strat

Gorący czynnik (mieszanina glikolu) podgrzewa wodę w wymienniku, który traci do otoczenia 15% ciepła oddanego przez strumień gorący. Wyznacz potrzebne natężenie przepływu wody ṁc.

ṁh = 3 kg/scp,h = 3,6 kJ/(kg·K)Th: 150 → 100 °Ct: 20 → 45 °Ccp,c = 4,18 kJ/(kg·K)straty = 15 %
ṁc = kg/s
5.Równanie stanu gazu doskonałegoŚredni
130 g (Ar)P = 500 kPaT = 35 °CV = ?

Jaką objętość V zajmuje 130 g (Ar) przy 500 kPa i 35 °C? Potraktuj go jak gaz doskonały.

m = 130 gM = 39,95 g/molP = 500 kPaT = 35 °CR = 8,314 J/(mol·K)
V = L
6.Równanie stanu gazu doskonałegoTrudny
Stan 1Stan 2

Stała ilość gazu (Ar) przechodzi od 350 kPa, 20 L, 20 °C do 300 kPa i 160 °C. Wyznacz nową objętość V2.

P1 = 350 kPaV1 = 20 LT1 = 20 °CP2 = 300 kPaT2 = 160 °C
V2 = L
7.StechiometriaŚredni
m(X)n(X)n(H2​O)m(H2​O)÷ M(X)× 4/ν× M(H2​O)

16 g C3H8 i 8 g O2 reagują zgodnie z C3H8 + 5O2 → 3CO2 + 4H2O. Jaka masa m H2O może powstać?

M(C3H8) = 44,1M(O2) = 32M(H2O) = 18,02 g/mol
m = g
8.StechiometriaTrudny
m(Mg)n(Mg)n(MgO)m(MgO)÷ M(Mg)× 2/2× M(MgO)

W reakcji 2Mg + O2 → 2MgO 20 g Mg reaguje całkowicie (pozostałe substraty w nadmiarze) i otrzymuje się 27,19 g MgO. Wyznacz wydajność procentową Y.

M(Mg) = 24,31 g/molM(MgO) = 40,3 g/molrzeczywista: 27,19 g
Y = %
9.Równowaga chemicznaŚredni
H2​I2​HII0,10,10C−x−x+2xE0,1 − x0,1 − x2x

Do naczynia wprowadzono 0,1 mol/L H₂ i 0,1 mol/L I₂, które reagują: H₂ + I₂ ⇌ 2HI, przy Kc = 16. Wyznacz stężenie równowagowe [HI].

[H₂]₀ = [I₂]₀ = 0,1 mol/LKc = 16
[HI] = mol/L
10.Równowaga chemicznaTrudny
PCl5​PCl3​Cl2​I0,800C−x+x+xE0,8 − xxx

PCl₅ rozkłada się: PCl₅ ⇌ PCl₃ + Cl₂, przy Kc = 0,02 w temperaturze reakcji. Na początku w naczyniu jest tylko PCl₅ o stężeniu 0,8 mol/L. Wyznacz stężenie równowagowe [PCl5].

[PCl₅]₀ = 0,8 mol/LKc = 0,02
[PCl5] = mol/L
11.Kalorymetria i entalpiaŚredni
Tf​ = ?Aluminiumm = 150 gT = 110 °Cc = 0,897 J/(g·°C)Wodam = 250 gT = 15 °Cc = 4,18 J/(g·°C)

Metalowy klocek (aluminium) o masie 150 g (c = 0,897 J/(g·°C)) i temperaturze 110 °C wrzucono do 250 g wody (c = 4,18 J/(g·°C)) o temperaturze 15 °C w izolowanym naczyniu. Wyznacz temperaturę końcową Tf.

mmetal = 150 gcmetal = 0,897 J/(g·°C)Tmetal = 110 °Cmwater = 250 gTwater = 15 °Ccwater = 4,18 J/(g·°C)
Tf = °C
12.Kalorymetria i entalpiaTrudny
HCH4​ + 2O₂substratyCO₂ + 2H₂O(l)produktyΔH° = ?

Użyj standardowych entalpii tworzenia, aby wyznaczyć ΔH° reakcji CH4 + 2O₂ → CO₂ + 2H₂O(l).

ΔH°f(CH4) = −74,8 kJ/molΔH°f(CO₂) = −393,5 kJ/molΔH°f(H₂O, l) = −285,8 kJ/molΔH°f(O₂) = 0
ΔH° = kJ
13.Kinetyka reakcjiŚredni
t (min)C (mol/L)30 minC = ?

Reakcja o równaniu kinetycznym −rA = k·CA² ma k = 0,5 L/(mol·min) i zaczyna od 0,5 mol/L. Wyznacz stężenie CA po 30 min.

k = 0,5 L/(mol·min)CA0 = 0,5 mol/Lt = 30 min
CA = mol/L
14.Kinetyka reakcjiTrudny
Tk20 °C0,0230 °C?

Reakcja ma stałą szybkości 0,02 min⁻¹ w 20 °C i energię aktywacji 60 kJ/mol. Wyznacz stałą szybkości k2 w 30 °C.

k1 = 0,02 min⁻¹T1 = 20 °CT2 = 30 °CEa = 60 kJ/molR = 8,314 J/(mol·K)
k2 = min⁻¹
15.Projektowanie reaktorów (CSTR i PFR)Średni
Q = 80 L/minX = 90%V = ?, k = 0,08 min⁻¹

Reakcja pierwszego rzędu w fazie ciekłej A → B z k = 0,08 min⁻¹ jest prowadzona w reaktorze rurowym z przepływem tłokowym (PFR) zasilanym z natężeniem 80 L/min. Gęstość jest stała, a reaktor pracuje w stanie ustalonym. Wyznacz objętość reaktora V w litrach dla stopnia przemiany A równego 90%.

Q = 80 L/mink = 0,08 min⁻¹X = 90%
V = L
16.Projektowanie reaktorów (CSTR i PFR)Trudny
V = 150 LV = 150 LQ = 80 L/minX = ?

Reakcja pierwszego rzędu w fazie ciekłej (k = 0,3 min⁻¹) zachodzi w dwóch jednakowych CSTR połączonych szeregowo, każdy o objętości 150 L. Natężenie zasilania wynosi 80 L/min, gęstość jest stała, a reaktory pracują w stanie ustalonym. Wyznacz całkowity stopień przemiany X w procentach.

V = 150 L (×2)Q = 80 L/mink = 0,3 min⁻¹
X = %
17.Wymienniki ciepła (LMTD)Średni
długośćT175 °C30 °C30 °C10 °CΔT₁ΔT₂przeciwprąd

Przeciwprądowy wymiennik ciepła przekazuje 390 kW. Gorący płyn stygnie od 175 do 30 °C, a zimny nagrzewa się od 10 do 30 °C. Współczynnik przenikania ciepła wynosi 500 W/(m²·K). Wyznacz potrzebną powierzchnię wymiany ciepła A.

Q̇ = 390 kWU = 500 W/(m²·K)Th: 175 → 30 °CTc: 10 → 30 °C
A = m²
18.Wymienniki ciepła (LMTD)Trudny
długośćT85 °C35 °C19,98 °C15 °CΔT₁ΔT₂przeciwprąd

Gorący olej (0,5 kg/s, cp = 2,5 kJ/(kg·K)) stygnie od 85 do 35 °C w wymienniku przeciwprądowym. Podgrzewa 3 kg/s wody (cp = 4,18 kJ/(kg·K)) wpływającej z temperaturą 15 °C. Przy U = 1000 W/(m²·K) wyznacz potrzebną powierzchnię wymiany ciepła A.

ṁh = 0,5 kg/scp,h = 2,5 kJ/(kg·K)Th: 85 → 35 °Cṁc = 3 kg/scp,c = 4,18 kJ/(kg·K)Tc,in = 15 °CU = 1000 W/(m²·K)
A = m²
19.Przewodzenie ciepłaŚredni
Beton, k = 1,4100 mmPłyta gipsowo-kartonowa, k = 0,1775 mm20 °C-12 °CQ̇ = ?

Ściana składa się z 100 mm (beton) i 75 mm (płyta gipsowo-kartonowa), a jej pole wynosi 15 m². Powierzchnie zewnętrzne mają 20 °C i -12 °C. Wyznacz strumień ciepła Q̇ przez ścianę.

L1 = 100 mm, k1 = 1,4 W/(m·K)L2 = 75 mm, k2 = 0,17 W/(m·K)A = 15 m²T1 = 20 °CT3 = -12 °C
Q̇ = W
20.Przewodzenie ciepłaTrudny
Styropian, k = 0,035150 mmPłyta gipsowo-kartonowa, k = 0,1775 mmpomieszczenie 21 °Cna zewnątrz -8 °CQ̇

Ściana z 150 mm (styropian) i 75 mm (płyta gipsowo-kartonowa) oddziela pomieszczenie o temperaturze 21 °C od powietrza zewnętrznego o temperaturze -8 °C. Współczynniki przejmowania ciepła wynoszą 6 W/(m²·K) wewnątrz i 30 W/(m²·K) na zewnątrz, a pole ściany 10 m². Wyznacz współczynnik przenikania ciepła U ściany.

L1 = 150 mm, k1 = 0,035 W/(m·K)L2 = 75 mm, k2 = 0,17 W/(m·K)A = 10 m²hi = 6 W/(m²·K)ho = 30 W/(m²·K)Troom = 21 °CTout = -8 °C
U = W/(m²·K)
21.Tarcie w rurach i straty wysokościŚredni
Q = 150 L/sD = 300 mmL = 400 mf = 0,028

Woda płynie z natężeniem 150 L/s przez rurę o długości 400 m i średnicy wewnętrznej 300 mm. Przyjmij współczynnik tarcia Darcy’ego f = 0,028 i g = 9,81 m/s². Wyznacz stratę wysokości na tarcie hf.

Q = 150 L/sL = 400 mD = 300 mmf = 0,028g = 9,81 m/s²
hf = m
22.Tarcie w rurach i straty wysokościTrudny
K = 10swobodny wypływH = ?L = 150 m, D = 300 mm, f = 0,0222× kolano (K = 0,3)

Rura o długości 150 m i średnicy wewnętrznej 300 mm (współczynnik tarcia Darcy’ego f = 0,022) wychodzi z otwartego zbiornika i wypływa swobodnym strumieniem do atmosfery. Straty miejscowe to: wlot o ostrej krawędzi (K = 0,5), kolana w liczbie 2 (K = 0,3 każde) i zawór (K = 10). Przyjmij g = 9,81 m/s². O ile H zwierciadło wody w zbiorniku musi leżeć wyżej niż wylot rury, aby natężenie przepływu wynosiło 200 L/s?

Q = 200 L/sL = 150 mD = 300 mmf = 0,022Kentrance = 0,5Kbend = 0,3 (×2)Kvalve = 10
H = m
23.Pompy i moc pompŚredni
PQ = 80 L/sH = 64 m

Pompa tłoczy 80 L/s wody (ρ = 1000 kg/m³) przy wysokości podnoszenia 64 m. Sprawność pompy wynosi 72%, a napędzającego ją silnika elektrycznego 92%. Przyjmij g = 9,81 m/s². Wyznacz moc elektryczną Pel pobieraną przez silnik, w kW.

Q = 80 L/sH = 64 mηpump = 72%ηmotor = 92%g = 9,81 m/s²
Pel = kW
24.Pompy i moc pompTrudny
200 kPa (nadciśnienie)PQ = 50 L/sΔz = 24 mL = 300 m, D = 150 mm, f = 0,02, ΣK = 6

Pompa przetłacza 50 L/s wody (ρ = 1000 kg/m³) z otwartego dolnego zbiornika do górnego zbiornika, którego zwierciadło wody leży 24 m wyżej. Rura ma długość 300 m, średnicę wewnętrzną 150 mm i współczynnik tarcia Darcy’ego f = 0,02; współczynniki strat miejscowych sumują się do ΣK = 6 (łącznie z wlotem i wylotem). Przyjmij g = 9,81 m/s². Górny zbiornik jest zamknięty, a powietrze nad wodą ma nadciśnienie 200 kPa. Wyznacz wysokość podnoszenia H, którą musi zapewnić pompa.

Q = 50 L/sΔz = 24 mL = 300 mD = 150 mmf = 0,02ΣK = 6ptank = 200 kPa
H = m

3Roztwory

1.Bilans masy

Odpowiedź: ṁ2 = 1188 kg/h

Bilans masy w stanie ustalonym: wlot = wylot dla całości i dla każdego składnika. Zadania z mieszaniem łączą oba.

Bilanse

Total: ṁ3 = ṁ1 + ṁ2
NaOH: ṁ1x1 + ṁ2x2 = (ṁ1 + ṁ2)x3

Wyznacz ṁ2

ṁ2 = ṁ1(x1 − x3)/(x3 − x2) = 950·(50 − 25)/(25 − 5) = 1188 kg/h

Odpowiedź

ṁ2 = 1188 kg/h
2.Bilans masy

Odpowiedź: P = 755,6 kg/h

Składnik kluczowy: składnik, który przechodzi bez zmian w jednym strumieniu (tu substancja rozpuszczona), wiąże strumienie bezpośrednio. Resztę daje bilans całkowity.

Bilans substancji rozpuszczonej

F·xF = P·xP → P = 3400·10/45 = 755,6 kg/h

Odpowiedź

P = 755,6 kg/h
3.Bilans energii

Odpowiedź: tout = 42,97 °C

Bilans energii wymiennika: bez strat ṁhcp,h(Th,in − Th,out) = ṁccp,c(tout − tin).

Ciepło oddane przez strumień gorący

Q = 2·3,6·(150 − 110) = 288 kW

Ciepło przejęte przez wodę

tout = tin + Q/(ṁccp,c) = 20 + 288/(3·4,18) = 42,97 °C

Odpowiedź

tout = 42,97 °C
4.Bilans energii

Odpowiedź: ṁc = 4,392 kg/s

Bilans energii ze stratami: ciepło oddane = ciepło przejęte + ciepło stracone.

Ciepło oddane

Qh = 3·3,6·(150 − 100) = 540 kW

Ciepło, które trafia do wody

Qc = (1 − 0,15)·540 = 459 kW

Natężenie przepływu wody

ṁc = Qc/(cp,c·Δt) = 459/(4,18·25) = 4,392 kg/s

Odpowiedź

ṁc = 4,392 kg/s
5.Równanie stanu gazu doskonałego

Odpowiedź: V = 16,67 L

Równanie stanu gazu doskonałego: PV = nRT, gdzie n = m/M.

Mole

n = 130/39,95 = 3,254 mol
T = 35 + 273,15 = 308,1 K

Objętość

V = nRT/P = 3,254·8,314·308,1/500 = 16,67 L

Odpowiedź

V = 16,67 L
6.Równanie stanu gazu doskonałego

Odpowiedź: V2 = 34,48 L

Równanie Clapeyrona dla stałej ilości gazu: P1V1/T1 = P2V2/T2.

Temperatury bezwzględne

T1 = 293,1 K, T2 = 433,1 K

Prawo gazowe dla dwóch stanów

V2 = V1·(P1/P2)·(T2/T1) = 20·(350/300)·(433,1/293,1) = 34,48 L

Odpowiedź

V2 = 34,48 L
7.Stechiometria

Odpowiedź: m = 3,604 g

Stechiometria: uzgodnione równanie liczy cząstki, nie gramy. Zamień masę na mole wzorem n = m/M, użyj współczynników równania jako stosunku molowego, a potem wróć do masy: m = n·M. Przy dwóch substratach substrat limitujący to ten, który zużyje się pierwszy i ogranicza ilość produktu.

Mole każdego substratu

n(C3H8) = 16/44,1 = 0,3628 mol
n(O2) = 8/32 = 0,25 mol

Substrat limitujący

0,3628/1 = 0,3628, 0,25/5 = 0,05 → O2

Masa produktu

n(H2O) = 0,05·4 = 0,2 mol
m = 0,2·18,02 = 3,604 g

Odpowiedź

m = 3,604 g
8.Stechiometria

Odpowiedź: Y = 82,01 %

Stechiometria: uzgodnione równanie liczy cząstki, nie gramy. Zamień masę na mole wzorem n = m/M, użyj współczynników równania jako stosunku molowego, a potem wróć do masy: m = n·M. Przy dwóch substratach substrat limitujący to ten, który zużyje się pierwszy i ogranicza ilość produktu.

Wydajność teoretyczna

n(Mg) = 20/24,31 = 0,8227 mol
m = 0,8227·2/2·40,3 = 33,16 g

Wydajność procentowa

Y = 27,19/33,16·100 = 82,01%

Odpowiedź

Y = 82,01%
9.Równowaga chemiczna

Odpowiedź: [HI] = 0,1333 mol/L

Równowaga chemiczna: dla aA + bB ⇌ cC + dD stała równowagi wynosi Kc = [C]c[D]d/([A]a[B]b), przy stężeniach w stanie równowagi. Tabela ICE (początek, zmiana, równowaga) wiąże ilości początkowe z ilościami w stanie równowagi przez jedną niewiadomą x, pomnożoną przez współczynniki.

Wyrażenie na stałą równowagi

16 = (2x)²/(0,1 − x)²

Wyciągnij pierwiastek

4 = 2x/(0,1 − x) → x = 0,1·4/(2 + 4) = 0,06667 mol/L

Stężenie równowagowe

[HI] = 2x = 0,1333 mol/L

Odpowiedź

[HI] = 0,1333 mol/L
10.Równowaga chemiczna

Odpowiedź: [PCl5] = 0,6831 mol/L

Równowaga chemiczna: dla aA + bB ⇌ cC + dD stała równowagi wynosi Kc = [C]c[D]d/([A]a[B]b), przy stężeniach w stanie równowagi. Tabela ICE (początek, zmiana, równowaga) wiąże ilości początkowe z ilościami w stanie równowagi przez jedną niewiadomą x, pomnożoną przez współczynniki.

Wyrażenie na stałą równowagi

0,02 = x²/(0,8 − x) → x² + 0,02·x − 0,016 = 0

Rozwiąż równanie kwadratowe

x = (−0,02 + √(0,02² + 4·0,016))/2 = 0,1169 mol/L

Stężenie równowagowe

[PCl₅] = 0,8 − 0,1169 = 0,6831 mol/L

Odpowiedź

[PCl5] = 0,6831 mol/L
11.Kalorymetria i entalpia

Odpowiedź: Tf = 25,84 °C

Ciepło i entalpia: ogrzanie substancji wymaga q = m·c·ΔT. W kalorymetrze ciepło oddane przez ciało gorące jest równe ciepłu pobranemu przez ciało zimne. Zmianę entalpii reakcji wyznacza się z entalpii tworzenia: ΔH° = ΣΔH°f(produkty) − ΣΔH°f(substraty), każdą pomnożoną przez jej współczynnik.

Bilans cieplny

150·0,897·(110 − Tf) = 250·4,18·(Tf − 15)

Wyznacz temperaturę końcową

Tf = (134,6·110 + 1045·15)/(134,6 + 1045) = 25,84 °C

Odpowiedź

Tf = 25,84 °C
12.Kalorymetria i entalpia

Odpowiedź: ΔH° = −890,3 kJ

Ciepło i entalpia: ogrzanie substancji wymaga q = m·c·ΔT. W kalorymetrze ciepło oddane przez ciało gorące jest równe ciepłu pobranemu przez ciało zimne. Zmianę entalpii reakcji wyznacza się z entalpii tworzenia: ΔH° = ΣΔH°f(produkty) − ΣΔH°f(substraty), każdą pomnożoną przez jej współczynnik.

Entalpia reakcji

ΔH° = [1·(−393,5) + 2·(−285,8)] − [1·(−74,8) + 2·0] = −890,3 kJ

Odpowiedź

ΔH° = −890,3 kJ

Ujemna: reakcja wydziela ciepło (egzotermiczna).

13.Kinetyka reakcji

Odpowiedź: CA = 0,05882 mol/L

Szybkość reakcji: dla reakcji pierwszego rzędu −dC/dt = kC, więc C = C₀·e−kt, a okres półtrwania ln 2/k nie zależy od stężenia. Dla reakcji drugiego rzędu 1/C = 1/C₀ + kt. Stała szybkości rośnie z temperaturą zgodnie z równaniem Arrheniusa: k = A·e−Ea/(RT).

Scałkowane równanie drugiego rzędu

1/CA = 1/CA0 + kt = 2 + 0,5·30 = 17 L/mol
CA = 1/17 = 0,05882 mol/L

Odpowiedź

CA = 0,05882 mol/L
14.Kinetyka reakcji

Odpowiedź: k2 = 0,04505 min⁻¹

Szybkość reakcji: dla reakcji pierwszego rzędu −dC/dt = kC, więc C = C₀·e−kt, a okres półtrwania ln 2/k nie zależy od stężenia. Dla reakcji drugiego rzędu 1/C = 1/C₀ + kt. Stała szybkości rośnie z temperaturą zgodnie z równaniem Arrheniusa: k = A·e−Ea/(RT).

Temperatury bezwzględne

T1 = 293,1 K, T2 = 303,1 K

Stosunek z równania Arrheniusa

ln(k2/k1) = −(60000/8,314)·(1/303,1 − 1/293,1) = 0,8121
k2 = 0,02·e0,8121 = 0,04505 min⁻¹

Odpowiedź

k2 = 0,04505 min⁻¹
15.Projektowanie reaktorów (CSTR i PFR)

Odpowiedź: V = 2303 L

Reaktory idealne, reakcja pierwszego rzędu (−rA = k·CA) w stanie ustalonym, z czasem przestrzennym τ = V/Q. CSTR jest idealnie wymieszany, więc cała objętość reaguje przy niskim stężeniu wylotowym: τ = X/(k·(1 − X)) i CA = CA0/(1 + k·τ). W PFR każdy element płynu reaguje jak mały reaktor okresowy: τ = ln(1/(1 − X))/k i CA = CA0·e−k·τ. Przy tym samym stopniu przemiany CSTR zawsze wymaga większej objętości niż PFR.

Czas przestrzenny

τ = ln(1/(1 − 0,9))/0,08 = 2,303/0,08 = 28,78 min

Objętość

V = Q·τ = 80·28,78 = 2303 L

Odpowiedź

V = 2303 L
16.Projektowanie reaktorów (CSTR i PFR)

Odpowiedź: X = 59,04 %

Reaktory idealne, reakcja pierwszego rzędu (−rA = k·CA) w stanie ustalonym, z czasem przestrzennym τ = V/Q. CSTR jest idealnie wymieszany, więc cała objętość reaguje przy niskim stężeniu wylotowym: τ = X/(k·(1 − X)) i CA = CA0/(1 + k·τ). W PFR każdy element płynu reaguje jak mały reaktor okresowy: τ = ln(1/(1 − X))/k i CA = CA0·e−k·τ. Przy tym samym stopniu przemiany CSTR zawsze wymaga większej objętości niż PFR.

Czas przestrzenny

τ = V/Q = 150/80 = 1,875 min, kτ = 0,3·1,875 = 0,5625

Stopień przemiany

C1/CA0 = 1/(1 + kτ) = 1/(1 + 0,5625) = 0,64
C2/CA0 = 1/(1 + kτ)² = 0,4096
X = 1 − 0,4096 = 59,04%

Odpowiedź

X = 59,04%
17.Wymienniki ciepła (LMTD)

Odpowiedź: A = 12,36 m²

Metoda LMTD: różnica temperatur między strumieniami zmienia się wzdłuż wymiennika, więc równanie wymiany używa jej średniej logarytmicznej: Q̇ = U·A·ΔTlm, gdzie ΔTlm = (ΔT₁ − ΔT₂)/ln(ΔT₁/ΔT₂), a ΔT₁ i ΔT₂ to różnice na obu końcach. Przy tych samych temperaturach wlotowych i wylotowych przeciwprąd daje większe ΔTlm niż współprąd.

Różnice temperatur na końcach

W przeciwprądzie gorący wlot jest naprzeciw zimnego wylotu, a gorący wylot naprzeciw zimnego wlotu.

ΔT₁ = Th,in − Tc,out = 175 − 30 = 145 K
ΔT₂ = Th,out − Tc,in = 30 − 10 = 20 K

Średnia logarytmiczna różnica temperatur

ΔTlm = (ΔT₁ − ΔT₂)/ln(ΔT₁/ΔT₂) = (145 − 20)/ln(145/20) = 63,1 K

Powierzchnia

A = Q̇/(U·ΔTlm) = 390000/(500·63,1) = 12,36 m²

Odpowiedź

A = 12,36 m²
18.Wymienniki ciepła (LMTD)

Odpowiedź: A = 1,637 m²

Metoda LMTD: różnica temperatur między strumieniami zmienia się wzdłuż wymiennika, więc równanie wymiany używa jej średniej logarytmicznej: Q̇ = U·A·ΔTlm, gdzie ΔTlm = (ΔT₁ − ΔT₂)/ln(ΔT₁/ΔT₂), a ΔT₁ i ΔT₂ to różnice na obu końcach. Przy tych samych temperaturach wlotowych i wylotowych przeciwprąd daje większe ΔTlm niż współprąd.

Moc cieplna i temperatura wody na wylocie

Q̇ = ṁhcp,h(Th,in − Th,out) = 0,5·2,5·50 = 62,5 kW
Tc,out = 15 + 62,5/(3·4,18) = 19,98 °C

Różnice temperatur na końcach

W przeciwprądzie gorący wlot jest naprzeciw zimnego wylotu, a gorący wylot naprzeciw zimnego wlotu.

ΔT₁ = Th,in − Tc,out = 85 − 19,98 = 65,02 K
ΔT₂ = Th,out − Tc,in = 35 − 15 = 20 K

Średnia logarytmiczna różnica temperatur

ΔTlm = (ΔT₁ − ΔT₂)/ln(ΔT₁/ΔT₂) = (65,02 − 20)/ln(65,02/20) = 38,18 K

Powierzchnia

A = Q̇/(U·ΔTlm) = 62500/(1000·38,18) = 1,637 m²

Odpowiedź

A = 1,637 m²
19.Przewodzenie ciepła

Odpowiedź: Q̇ = 936,4 W

Opór cieplny: ustalony przepływ ciepła przez warstwy połączone szeregowo zachowuje się jak prąd w rezystorach szeregowych: Q̇ = ΔT/ΣR, gdzie R = L/(kA) dla warstwy przewodzącej i R = 1/(hA) dla powierzchni z konwekcją. Spadek temperatury na każdej warstwie jest proporcjonalny do jej oporu.

Opory warstw

R1 = L1/(k1A) = (100/1000)/(1,4·15) = 0,004762 K/W
R2 = L2/(k2A) = (75/1000)/(0,17·15) = 0,02941 K/W

Strumień ciepła

Q̇ = (T1 − T3)/(R1 + R2) = 32/0,03417 = 936,4 W

Odpowiedź

Q̇ = 936,4 W
20.Przewodzenie ciepła

Odpowiedź: U = 0,203 W/(m²·K)

Opór cieplny: ustalony przepływ ciepła przez warstwy połączone szeregowo zachowuje się jak prąd w rezystorach szeregowych: Q̇ = ΔT/ΣR, gdzie R = L/(kA) dla warstwy przewodzącej i R = 1/(hA) dla powierzchni z konwekcją. Spadek temperatury na każdej warstwie jest proporcjonalny do jej oporu.

Opory szeregowo

Ri = 1/(hiA) = 1/(6·10) = 0,01667 K/W
R1 = L1/(k1A) = (150/1000)/(0,035·10) = 0,4286 K/W
R2 = L2/(k2A) = (75/1000)/(0,17·10) = 0,04412 K/W
Ro = 1/(hoA) = 1/(30·10) = 0,003333 K/W
ΣR = 0,4927 K/W

Współczynnik przenikania

U = 1/(A·ΣR) = 1/(10·0,4927) = 0,203 W/(m²·K)

Odpowiedź

U = 0,203 W/(m²·K)
21.Tarcie w rurach i straty wysokości

Odpowiedź: hf = 8,569 m

Przepływ w rurach: liczba Reynoldsa Re = V·D/ν = ρ·V·D/μ odróżnia przepływ laminarny (Re poniżej ok. 2000) od turbulentnego (powyżej ok. 4000). Tarcie wzdłuż rury powoduje stratę wysokości Darcy’ego–Weisbacha hf = f·(L/D)·V²/(2g). Kształtki, zawory, wlot i wylot dodają straty miejscowe hm = ΣK·V²/(2g). Między dwiema otwartymi powierzchniami zbiorników równanie energii daje Δz = hf + hm, z uwzględnioną stratą na wylocie K = 1.

Prędkość średnia

A = π·0,3²/4 = 0,07069 m²
V = Q/A = 0,15/0,07069 = 2,122 m/s

Wysokość prędkości

V²/(2g) = 2,122²/(2·9,81) = 0,2295 m

Darcy–Weisbach

hf = f·(L/D)·V²/(2g) = 0,028·(400/0,3)·2,122²/(2·9,81) = 8,569 m

Odpowiedź

hf = 8,569 m
22.Tarcie w rurach i straty wysokości

Odpowiedź: H = 9,426 m

Przepływ w rurach: liczba Reynoldsa Re = V·D/ν = ρ·V·D/μ odróżnia przepływ laminarny (Re poniżej ok. 2000) od turbulentnego (powyżej ok. 4000). Tarcie wzdłuż rury powoduje stratę wysokości Darcy’ego–Weisbacha hf = f·(L/D)·V²/(2g). Kształtki, zawory, wlot i wylot dodają straty miejscowe hm = ΣK·V²/(2g). Między dwiema otwartymi powierzchniami zbiorników równanie energii daje Δz = hf + hm, z uwzględnioną stratą na wylocie K = 1.

Prędkość

V = Q/A = 0,2/0,07069 = 2,829 m/s
V²/(2g) = 0,408 m

Współczynniki strat

f·L/D = 0,022·150/0,3 = 11
ΣK = 0,5 + 2·0,3 + 10 = 11,1

Równanie energii

Strumień na wylocie nadal niesie swoją wysokość prędkości; to nie strata, ale trzeba ją dostarczyć.

H = (1 + 11 + 11,1)·0,408 = 9,426 m

Odpowiedź

H = 9,426 m
23.Pompy i moc pomp

Odpowiedź: Pel = 75,83 kW

Moc pompy: moc przekazana wodzie to moc hydrauliczna Ph = ρ·g·Q·H = Q·Δp. Wał musi dostarczyć więcej, bo pompa ma straty: Pshaft = Ph/ηpump, a silnik pobiera Pel = Pshaft/ηmotor. Wysokość podnoszenia pompy H wynika z równania energii: geometryczna wysokość podnoszenia + wysokość ciśnienia + wszystkie straty tarcia i miejscowe.

Moc hydrauliczna

Ph = ρ·g·Q·H = 1000·9,81·0,08·64 = 50,23 kW

Moc na wale

Pshaft = 50,23/0,72 = 69,76 kW

Moc elektryczna

Pel = 69,76/0,92 = 75,83 kW

Odpowiedź

Pel = 75,83 kW
24.Pompy i moc pomp

Odpowiedź: H = 63,16 m

Moc pompy: moc przekazana wodzie to moc hydrauliczna Ph = ρ·g·Q·H = Q·Δp. Wał musi dostarczyć więcej, bo pompa ma straty: Pshaft = Ph/ηpump, a silnik pobiera Pel = Pshaft/ηmotor. Wysokość podnoszenia pompy H wynika z równania energii: geometryczna wysokość podnoszenia + wysokość ciśnienia + wszystkie straty tarcia i miejscowe.

Prędkość

V = Q/A = 0,05/0,01767 = 2,829 m/s
V²/(2g) = 0,408 m

Straty wysokości

hL = (f·L/D + ΣK)·V²/(2g) = (40 + 6)·0,408 = 18,77 m

Wysokość ciśnienia

p/(ρ·g) = 200000/(1000·9,81) = 20,39 m

Wysokość podnoszenia pompy

Oba zwierciadła są praktycznie w spoczynku, więc nie ma członu wysokości prędkości.

H = Δz + p/(ρ·g) + hL = 24 + 20,39 + 18,77 = 63,16 m

Odpowiedź

H = 63,16 m

ExamProblems · examproblems.com/courses/fe-exam-chemical