Ćwiczenie (wymyślone wartości, nie stanowią wskazówek klinicznych). Pacjent o masie 103 kg potrzebuje dawki nasycającej leku (theophylline), aby od razu osiągnąć stężenie 15 mg/L. Objętość dystrybucji wynosi 0,5 L/kg. Oblicz dawkę nasycającą LD w mg.
Ćwiczenie (wymyślone wartości, nie stanowią wskazówek klinicznych). Pacjent o masie 73 kg potrzebuje dawki nasycającej leku (vancomycin), aby od razu osiągnąć stężenie 25 mg/L. Objętość dystrybucji wynosi 0,7 L/kg. Oblicz dawkę nasycającą LD w mg.
Ćwiczenie (wymyślone wartości, nie stanowią wskazówek klinicznych). Pacjent otrzymuje bolus dożylny 170 mg leku (gentamicin). Stężenie ekstrapolowane wstecz do czasu zero wynosi 12 mg/L, a okres półtrwania 3 h. Oblicz objętość dystrybucji Vd.
Ćwiczenie (wymyślone wartości, nie stanowią wskazówek klinicznych). Po dawce dożylnej leku (vancomycin) stężenie wynosi 30 mg/L po 2 h i 11,1 mg/L po 12 h. Załóż eliminację pierwszego rzędu. Oblicz okres półtrwania t½.
Ćwiczenie (wymyślone wartości, nie stanowią wskazówek klinicznych). Okres półtrwania leku (tobramycin) u pacjenta wynosi 3 h. Cel to szczyt 7 mg/L i wartość dolna 1 mg/L. Zakładając szybkie dawki dożylne i eliminację pierwszego rzędu, jaki odstęp między dawkami τ pozwala, aby stężenie spadło od szczytu do wartości dolnej? Zaokrąglij do jednego miejsca po przecinku.
Ćwiczenie (wymyślone wartości, nie stanowią wskazówek klinicznych). Pacjent o masie 55 kg przyjmuje doustnie aminofilinę (S = 0,8, F = 1) co 12 h. Klirens teofiliny wynosi 0,045 L/kg/h. Każda dawka to 200 mg leku (aminophylline). Oblicz średnie stężenie w stanie stacjonarnym Css,avg.
Pełne rozwiązania krok po kroku: ćwicz ten temat na examproblems.com.