Prawo UE: karta pracy z odpowiedziami

Art. 30 TFUE zakazuje między państwami członkowskimi:

1. ADyskryminacyjnego wewnętrznego opodatkowania produktów pochodzących z innych państw członkowskich
2. BCeł przywozowych i wywozowych oraz opłat o skutku równoważnym
3. CPorozumień przedsiębiorstw o podziale rynków
4. DKontyngentów liczby zatrudnionych pracowników zagranicznych

Zgodnie z dyrektywą 2004/38 obywatel UE nabywa prawo stałego pobytu w przyjmującym państwie członkowskim po:

1. ATrzech miesiącach pobytu
2. BDziesięciu latach pobytu
3. CRoku zatrudnienia
4. DPięciu latach nieprzerwanego legalnego pobytu

Dyrektywa UE musi zostać:

1. AZignorowana, jeśli państwo się nie zgadza
2. BZatwierdzona w referendum w każdym państwie
3. CZastosowana bezpośrednio bez żadnego aktu krajowego
4. DTransponowana do prawa krajowego w określonym terminie

Zgodnie z art. 51 Karty praw podstawowych Karta wiąże państwa członkowskie:

1. ANigdy, bo wiąże tylko instytucje UE
2. BTylko wtedy, gdy stosują prawo UE
3. CTylko wtedy, gdy pozwala na to ich konstytucja
4. DWe wszystkich ich działaniach, także w sprawach czysto krajowych

W wyroku Foster v British Gas (1990) Trybunał orzekł, że na dyrektywę można powołać się wobec podmiotu, który:

1. AJest dowolną dużą spółką zatrudniającą ponad 500 pracowników
2. BZostał przez państwo zobowiązany do świadczenia usługi publicznej pod jego kontrolą i ma szczególne uprawnienia
3. CJest dowolnym podmiotem prywatnym, który otrzymał od państwa zamówienie publiczne, niezależnie od jego uprawnień czy funkcji
4. DNależy do prywatnych akcjonariuszy, ale jest regulowany ustawą

Dyrektywy co do zasady NIE mają:

1. AMocy wiążącej po upływie terminu transpozycji
2. BWertykalnego skutku bezpośredniego wobec państwa
3. CŻadnego skutku prawnego
4. DHoryzontalnego skutku bezpośredniego między podmiotami prywatnymi

W sprawie Plaumann (1963) importer klementynek zaskarżył decyzję Komisji skierowaną do Niemiec. Trybunał orzekł, że podmiot niebędący adresatem jest indywidualnie dotknięty tylko wtedy, gdy:

1. ANależy do dotkniętego aktem sektora gospodarki i prowadzi działalność handlową regulowaną przez akt, jak każdy inny importer
2. BAkt dotyczy go ze względu na cechy lub okoliczności, które wyróżniają go spośród wszystkich innych osób
3. CPonosi stratę finansową w wyniku aktu
4. DPisał do Komisji przed wydaniem aktu

Kryteria CILFIT opisują, kiedy sąd ostatniej instancji NIE musi zadawać pytania prejudycjalnego, np. gdy:

1. ASprawa jest pilna dla rządu
2. BKwestia jest politycznie drażliwa, a rząd formalnie zwrócił się do sądu, by nie kierował pytania
3. CPrawidłowa wykładnia jest tak oczywista, że nie pozostawia miejsca na rozsądne wątpliwości (acte clair)
4. DStrony wolą nie kierować pytania