Prawo UE: karta pracy z odpowiedziami

Art. 30 TFUE zakazuje między państwami członkowskimi:

1. ACeł przywozowych i wywozowych oraz opłat o skutku równoważnym
2. BDyskryminacyjnego wewnętrznego opodatkowania produktów pochodzących z innych państw członkowskich
3. CPorozumień przedsiębiorstw o podziale rynków
4. DKontyngentów liczby zatrudnionych pracowników zagranicznych

Karta praw podstawowych UE ma taką samą moc prawną jak traktaty od:

1. ATraktatu rzymskiego (1957)
2. BUmowy o brexicie (2020)
3. CTraktatu z Lizbony (2009)
4. DTraktatu z Maastricht (1993)

Art. 107 TFUE co do zasady zakazuje:

1. ADyskryminacji pracowników i usługodawców z innych państw członkowskich
2. BPorozumień między przedsiębiorstwami ustalających ceny
3. CPomocy państwa, która zakłóca konkurencję i wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi
4. DCeł przywozowych na towary z innych państw członkowskich

Zgodnie z art. 51 Karty praw podstawowych Karta wiąże państwa członkowskie:

1. ATylko wtedy, gdy stosują prawo UE
2. BWe wszystkich ich działaniach, także w sprawach czysto krajowych
3. CNigdy, bo wiąże tylko instytucje UE
4. DTylko wtedy, gdy pozwala na to ich konstytucja

Zgodnie z dyrektywą 2004/38 obywatel UE może przebywać w innym państwie członkowskim do trzech miesięcy:

1. ATylko jeśli wykaże wystarczające środki i kompleksowe ubezpieczenie zdrowotne
2. BTylko jeśli po przyjeździe zarejestruje się na policji
3. CTylko jeśli ma ofertę pracy w tym państwie
4. DMając jedynie ważny dowód osobisty lub paszport, bez innych warunków

W wyroku Levin (1982) Trybunał orzekł, że pracownik w niepełnym wymiarze jest chroniony przez art. 45, jeśli praca jest:

1. AOpłacana na tyle, by żyć bez świadczeń socjalnych
2. BPodjęta głównie w celu uzyskania prawa pobytu
3. CWykonywana co najmniej 30 godzin tygodniowo
4. DRzeczywista i faktyczna, a nie czysto marginalna i pomocnicza

Zgodnie z art. 263 TFUE podmiot prywatny może zaskarżyć akt regulacyjny niewymagający środków wykonawczych, jeśli akt:

1. ADotyczy go bezpośrednio
2. BInteresuje go w jakikolwiek sposób
3. CZostał opublikowany w gazecie krajowej
4. DZostał przyjęty jednomyślnie

W wyroku Köbler (2003) Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że odpowiedzialność państwa może wynikać z:

1. AOczywistego naruszenia prawa UE przez krajowy sąd ostatniej instancji
2. BWyłącznie zaniechań ustawodawcy krajowego
3. CKażdego błędu w wykładni popełnionego przez krajowy sąd pierwszej instancji, choćby drobnego
4. DOrzeczeń samego Trybunału Sprawiedliwości