Prawo UE: karta pracy z odpowiedziami

Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich rozpatruje skargi dotyczące:

1. ANaruszeń praw człowieka przez państwa członkowskie
2. BNiewłaściwego administrowania przez instytucje i organy UE
3. CPrzestępstw popełnionych przez obywateli UE
4. DNaruszeń prawa UE przez przedsiębiorstwa prywatne

Która z tych dziedzin jest wyłączną kompetencją UE na podstawie art. 3 TFUE?

1. ATurystyka
2. BOrganizacja opieki zdrowotnej
3. CWspólna polityka handlowa
4. DEdukacja i kultura

Jaki jest termin na wniesienie skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE?

1. ADwa lata
2. BDwa miesiące
3. CSześć miesięcy
4. DDwa tygodnie

Jeśli państwo członkowskie nie wykonuje wyroku stwierdzającego uchybienie, na podstawie art. 260 ust. 2 TFUE Trybunał może:

1. AWykluczyć państwo z UE
2. BSam unieważnić sprzeczną ustawę krajową
3. CZawiesić prawo głosu państwa w Radzie
4. DNałożyć na państwo ryczałt lub okresową karę pieniężną

W wyroku Lawrie-Blum (1986) Trybunał zdefiniował "pracownika" w rozumieniu art. 45 TFUE jako osobę, która:

1. AMa umowę o pracę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze, zarejestrowaną we właściwych organach państwa przyjmującego
2. BZarabia przez rok co najmniej krajowe wynagrodzenie minimalne
3. CŚwiadczy usługi na rzecz innej osoby i pod jej kierownictwem w zamian za wynagrodzenie
4. DJest zarejestrowana w krajowym związku zawodowym

Zgodnie z art. 51 Karty praw podstawowych Karta wiąże państwa członkowskie:

1. ATylko wtedy, gdy pozwala na to ich konstytucja
2. BTylko wtedy, gdy stosują prawo UE
3. CWe wszystkich ich działaniach, także w sprawach czysto krajowych
4. DNigdy, bo wiąże tylko instytucje UE

Wyrok Kadi (2008) jest ważny, ponieważ TSUE orzekł, że:

1. AŚrodki UE wdrażające rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ muszą przestrzegać praw podstawowych UE
2. BJednostki nigdy nie mogą zaskarżać sankcji
3. CUE nie ma kompetencji w polityce zagranicznej
4. DRezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ zawsze mają pierwszeństwo przed prawami podstawowymi UE na mocy Karty NZ

W wyroku Egenberger (2018) Trybunał orzekł, że art. 21 Karty (niedyskryminacja):

1. ASam w sobie wystarcza do przyznania prawa, na które jednostki mogą się powoływać w sporach między podmiotami prywatnymi
2. BDotyczy tylko instytucji UE i nigdy prywatnych pracodawców
3. CJest jedynie zasadą, na którą nie można powołać się przed sądem
4. DWymaga krajowych przepisów wykonawczych lub wtórnego prawa UE, zanim wywoła jakikolwiek skutek w sporach między podmiotami prywatnymi