Inleiding tot het recht: samenvattingspakket

Schadevergoeding wegens wanprestatie is in het algemeen bedoeld om:

1. ADe benadeelde winst te geven boven het verlies
2. BDe benadeelde in de positie te brengen alsof de overeenkomst was nagekomen
3. CBeide partijen alleen terug te brengen in de toestand van vóór het sluiten van de overeenkomst
4. DDe tekortschietende partij te straffen

Zodra bij een unilateral contract de offeree begonnen is met het verrichten van de gevraagde handeling:

1. AKan de offeror nog steeds op elk moment vóór voltooiing van de nakoming herroepen
2. BWordt de offeree verplicht de nakoming te voltooien
3. CWordt de volledige beloning direct verschuldigd
4. DKan de offeror in het algemeen niet herroepen zolang de nakoming voortduurt

Een huisvader in een internaat, in dienst van een school, misbruikt de jongens die aan zijn zorg zijn toevertrouwd. In Lister v Hesley Hall was de werkgever:

1. ANiet aansprakelijk, omdat de huisvader voor zichzelf handelde
2. BVicariously liable, omdat het misbruik nauw samenhing met zijn taken
3. CNiet aansprakelijk, omdat misbruik nooit binnen het dienstverband van de beheerder valt
4. DAlleen aansprakelijk voor zijn eigen nalatige aanstelling

Volgens het Nederlandse relativiteitsvereiste (artikel 6:163 BW) faalt een vordering als:

1. ADe eiser geen advocaat heeft ingeschakeld
2. BDe gedaagde niet voorzag op welke precieze wijze de schade aan de eiser zou ontstaan
3. CDe schade een vast bedrag overschrijdt
4. DDe geschonden norm niet strekt tot bescherming van de eiser tegen de geleden schade

Ellen Street Estates v Minister of Health wordt aangehaald voor het beginsel dat:

1. AHet parlement een wet tegen latere intrekking kan verankeren door uitdrukkelijk te bepalen dat ze in de toekomst niet mag worden gewijzigd
2. BRechters kunnen weigeren een latere wet toe te passen
3. CHet parlement zijn opvolgers niet kan binden, en een latere wet een strijdige eerdere wet stilzwijgend intrekt
4. DEerdere wetten altijd voorgaan boven latere wetten

Een tribunal beveelt de openbaarmaking van brieven van prins Charles aan ministers. De Attorney General geeft op grond van de Freedom of Information Act een certificaat af dat dit opzijzet. In R (Evans) v Attorney General (2015) oordeelde het Supreme Court:

1. ADe wet was strijdig met artikel 10 EVRM
2. BDe brieven konden nooit worden gepubliceerd
3. CHet certificaat was geldig, omdat de wet hem een onvoorwaardelijk veto gaf over elke beslissing van het tribunal over openbaarmaking
4. DHet certificaat was ongeldig, omdat hij het alleen oneens was met de visie van het tribunal op dezelfde feiten

Bendeleden bedreigen D om haar een postkantoor te laten overvallen. D had zich bij de bende aangesloten in de wetenschap dat die geweld gebruikte. Volgens R v Hasan:

1. AKan D zich niet op duress beroepen omdat ze zich vrijwillig met gewelddadige criminelen inliet
2. BKan D zich in plaats van op duress op noodtoestand beroepen
3. CKan D zich alleen op duress beroepen als de overval mislukte
4. DKan D zich op duress beroepen omdat de bedreiging echt en onmiddellijk was en ze er niet aan kon ontkomen

In R v Roberts (1971) sprong een vrouw uit een rijdende auto om aan een aanranding te ontkomen en raakte gewond. De rechter hield de verdachte aansprakelijk, tenzij haar reactie:

1. AWerd veroorzaakt door haar eigen paniek en angst
2. BPlaatsvond zonder de verdachte eerst te vragen de auto te stoppen en haar eruit te laten
3. CZo "daft" of onverwacht was dat geen redelijk persoon haar had kunnen voorzien
4. DGevaarlijker was dan in de auto blijven

In Commissie/Ierland ("Buy Irish", 1982) schond een campagne ter promotie van Ierse producten artikel 34 omdat:

1. AZij werd uitgevoerd door particuliere bedrijven zonder betrokkenheid van de staat
2. BZij een heffing van gelijke werking als een douanerecht oplegde op goederen die uit andere lidstaten werden ingevoerd
3. CZij quota stelde voor goederen uit andere lidstaten
4. DHet een door de staat gesteunde maatregel was die handelaren ertoe kon brengen binnenlandse goederen te verkiezen

In Inter-Environnement Wallonie (1997) oordeelde het Hof dat lidstaten tijdens de omzettingstermijn van een richtlijn:

1. ADe Commissie mogen vragen de termijn onbeperkt te verlengen
2. BDe richtlijn al volledig moeten toepassen
3. CVrij zijn elke maatregel te nemen tot de termijn verstrijkt, ook een maatregel die direct strijdig is met het doel van de richtlijn
4. DZich moeten onthouden van maatregelen die het door de richtlijn voorgeschreven resultaat ernstig in gevaar kunnen brengen