Teoria obwodów 1: zestaw na powtórkę

Wzory, najważniejsze kroki metod dla każdego tematu i 14 zadań do ćwiczenia, z pełnymi rozwiązaniami na końcu.

Nowe zadania Wróć do przedmiotu

W oknie drukowania wybierz „Zapisz jako PDF”, aby zachować kopię na swoim urządzeniu.

1Wzory i metody

Rezystory szeregowo i równolegle

Rezystory połączone szeregowo: R_eq = R₁ + R₂ + …
Rezystory połączone równolegle: 1/R_eq = 1/R₁ + 1/R₂ + …
Dwa równolegle: R_eq = R₁R₂ / (R₁ + R₂)
Prawo Ohma: V = I·R
Moc: P = V·I = I²R = V²/R

Metoda

Zacznij od końca sieci najdalszego od zacisków.
Rezystory szeregowe łącz, dodając je, a równoległe ze wzoru 1/R = 1/R₁ + 1/R₂ + …
Po każdym kroku narysuj obwód od nowa.
Powtarzaj, aż między zaciskami zostanie jeden rezystor.

Metoda potencjałów węzłowych

Prądowe prawo Kirchhoffa: ΣI_in = ΣI_out
Prąd gałęzi: I = (V_a − V_b)/R
Węzeł odniesienia: V_ground = 0

Metoda

Wybierz węzeł odniesienia (masę) i oznacz potencjały pozostałych węzłów.
Napisz prądowe prawo Kirchhoffa dla każdego nieznanego węzła: prądy wypływające przez każdą gałąź są równe prądom wpływającym.
Wyraź każdy prąd gałęziowy jako (V_a − V_b)/R.
Rozwiąż układ równań, a potem wyznacz potrzebne prądy.

Metoda prądów oczkowych

Napięciowe prawo Kirchhoffa: ΣV = 0 w każdym oczku
Rezystor wspólny: prąd = I₁ − I₂
Źródło prądu w oczku: wyznacza prąd tego oczka

Metoda

Narysuj prąd płynący zgodnie z ruchem wskazówek zegara w każdym oczku (okienku) obwodu.
Zastosuj napięciowe prawo Kirchhoffa w każdym oczku: suma spadków napięć jest równa zeru.
W rezystorze wspólnym dla dwóch oczek prąd jest różnicą dwóch prądów oczkowych.
Rozwiąż równania; wynik ujemny oznacza, że prąd płynie w przeciwną stronę.

Superpozycja

Superpozycja: x = x₁ + x₂ + … (one source at a time)
Wyłączone źródło napięcia: zwarcie (0 V)
Wyłączone źródło prądu: rozwarcie (0 A)
Dzielnik napięcia: V₂ = V·R₂/(R₁ + R₂)
Dzielnik prądu: I₁ = I·R₂/(R₁ + R₂)

Metoda

Policz niezależne źródła. Dla każdego źródła rozwiążesz jeden prostszy obwód.
Zostaw jedno źródło, a pozostałe wyłącz: źródło napięciowe staje się zwarciem (przewodem), źródło prądowe staje się rozwarciem (przerwą).
Rozwiąż prostszy obwód dla potrzebnego napięcia lub prądu, pilnując jego kierunku.
Powtórz dla każdego źródła, a potem dodaj składowe z ich znakami.

Thévenin i Norton

Napięcie Thévenina: V_th = V_{open circuit}
Rezystancja Thévenina: R_th: wszystkie źródła wyłączone, widziana z a–b
Prąd Nortona: I_N = V_th/R_th
Prąd obciążenia: I_L = V_th/(R_th + R_L)
Maksymalne przekazywanie mocy: R_L = R_th, P_max = V_th²/(4R_th)

Metoda

Odłącz obciążenie i oznacz dwa zaciski a i b.
Wyznacz napięcie stanu jałowego między a i b: to jest V_th.
Wyłącz wszystkie niezależne źródła i wyznacz rezystancję widzianą z a–b: to jest R_th.
Podłącz obciążenie z powrotem do obwodu zastępczego: V_th szeregowo z R_th.
Dla obwodu zastępczego Nortona przelicz: I_N = V_th/R_th, z R_N = R_th równolegle.

Układy ze wzmacniaczami operacyjnymi

Wzmacniacz odwracający: V_out = −(R_f/R_in)·V_in
Wzmacniacz nieodwracający: V_out = (1 + R_f/R₁)·V_in
Wzmacniacz sumujący: V_out = −R_f(V₁/R₁ + V₂/R₂)
Idealny wzmacniacz operacyjny: V₊ = V₋, I_in = 0

Stany nieustalone RC i RL

Stała czasowa: τ = RC | τ = L/R
Odpowiedź układu: x(t) = x(∞) + [x(0) − x(∞)]·e^−t/τ
Kondensator przy prądzie stałym: rozwarcie; v_C nie może zmienić się skokowo
Cewka przy prądzie stałym: zwarcie; i_L nie może zmienić się skokowo
Stan ustalony: t ≈ 5τ

Metoda

Wyznacz wartość początkową tuż po przełączeniu: napięcie na kondensatorze i prąd cewki nie mogą zmienić się skokowo.
Wyznacz wartość końcową długo po przełączeniu: kondensator zachowuje się jak rozwarcie, a cewka jak zwarcie.
Wyznacz stałą czasową: τ = RC lub τ = L/R, z rezystancją widzianą przez kondensator lub cewkę.
Użyj x(t) = x(∞) + [x(0) − x(∞)]·e^−t/τ.

2Zadania do ćwiczenia

1.Rezystory szeregowo i równolegleŚredni

Wyznacz prąd I_R2 płynący przez R₂.

V₁ = 6 VR₁ = 15 ΩR₂ = 5 ΩR₃ = 8 ΩR₄ = 12 Ω

I_R2 = A

2.Rezystory szeregowo i równolegleTrudny

Wyznacz prąd I_R1 dostarczany przez źródło, płynący przez R₁.

V₁ = 24 VR₁ = 30 ΩR₂ = 25 ΩR₃ = 4 ΩR₄ = 30 ΩR₅ = 30 ΩR₆ = 8 Ω

I_R1 = A

3.Metoda potencjałów węzłowychŚredni

Użyj metody potencjałów węzłowych, aby wyznaczyć potencjał węzła V_B (mierzony względem masy).

V₁ = 30 VI_s = 2 AR₁ = 2 ΩR₂ = 15 ΩR₃ = 15 ΩR₄ = 12 Ω

V_B = V

4.Metoda potencjałów węzłowychTrudny

Źródło prądu jest regulowane, aż potencjał węzła A osiągnie V_A = 8,5 V. Użyj metody potencjałów węzłowych, aby wyznaczyć prąd źródła I_s (kierunek jak na rysunku).

V₁ = 9 VR₁ = 15 ΩR₂ = 10 ΩR₃ = 3 ΩR₄ = 12 ΩV_A = 8,5 V

I_s = A

5.Metoda prądów oczkowychŚredni

Użyj metody prądów oczkowych, aby wyznaczyć napięcie V_R2 na R₂ o zaznaczonej biegunowości.

V₁ = 6 VV₂ = 15 VR₁ = 8 ΩR₂ = 5 ΩR₃ = 8 Ω

V_R2 = V

6.Metoda prądów oczkowychTrudny

Użyj metody prądów oczkowych, aby wyznaczyć prąd oczkowy I₁ (zgodnie z ruchem wskazówek zegara).

V₁ = 30 VV₂ = 36 VR₁ = 20 ΩR₂ = 15 ΩR₃ = 15 ΩR₄ = 12 ΩR₅ = 12 Ω

I₁ = A

7.SuperpozycjaŚredni

Użyj metody superpozycji, aby wyznaczyć prąd I_R1 płynący przez R₁ w kierunku strzałki.

V₁ = 15 VI_s = 1,5 AR₁ = 15 ΩR₂ = 12 ΩR₃ = 3 ΩR₄ = 4 Ω

I_R1 = A

8.SuperpozycjaTrudny

Wyznacz wartość źródła napięcia V₂ (biegunowość jak na rysunku), przy której prąd I_R3 przez R₃ jest równy zeru.

V₁ = 10 VI_s = 1 AR₁ = 25 ΩR₂ = 2 ΩR₃ = 4 ΩR₄ = 8 Ω

V₂ = V

9.Thévenin i NortonŚredni

Wyznacz rezystancję Thévenina R_th widzianą z zacisków a–b.

V₁ = 30 VR₁ = 4 ΩR₂ = 20 ΩR₃ = 6 Ω

R_th = Ω

10.Thévenin i NortonTrudny

Między a–b podłączono obciążenie R_L = 10 Ω. Użyj układu zastępczego Thévenina, aby wyznaczyć moc P_L dostarczaną do obciążenia.

V₁ = 5 VI_s = 3 AR₁ = 8 ΩR₂ = 2 ΩR₃ = 15 ΩR_L = 10 Ω

P_L = W

11.Układy ze wzmacniaczami operacyjnymiŚredni

Dobierz rezystor sprzężenia zwrotnego R_f, który da temu wzmacniaczowi nieodwracającemu wzmocnienie napięciowe 6.

R₁ = 1 kΩA_v = 6

R_f = kΩ

12.Układy ze wzmacniaczami operacyjnymiTrudny

Układ całkujący wykorzystuje idealny wzmacniacz operacyjny zasilany napięciem ±15 V; jego wyjście nasyca się przy ±12 V. Kondensator jest rozładowany, gdy w t = 0 zostaje przyłożone stałe napięcie wejściowe V_in = 1,8 V. Po jakim czasie od t = 0 wyjście osiągnie nasycenie? Wyznacz t.

V_in = 1,8 VR = 22 kΩC = 0,22 µFV_sat = ±12 V

t = ms

13.Stany nieustalone RC i RLŚredni

Źródło Vₛ ładuje kondensator przez R₁, a R₂ jest połączony równolegle z C. Kondensator jest rozładowany, gdy łącznik zamyka się w t = 0. Wyznacz napięcie na kondensatorze v_C w chwili t = 40 ms.

V_s = 12 VR₁ = 6,8 kΩR₂ = 1 kΩC = 33 µFt = 40 ms

v_C = V

14.Stany nieustalone RC i RLTrudny

W t = 0 układ czasowy zaczyna ładować nienaładowany kondensator przez rezystor ze źródła 9 V. Ma zadziałać, gdy napięcie kondensatora osiągnie 6,75 V, dokładnie 500 ms po starcie. Przy R = 4,7 kΩ wyznacz potrzebną pojemność C.

V_s = 9 VV_th = 6,75 VT = 500 msR = 4,7 kΩ

C = µF

3Roztwory

1.Rezystory szeregowo i równolegle

Odpowiedź: I_R2 = 0,2526 A

Połączenia szeregowe i równoległe: szeregowo przez każdy rezystor płynie ten sam prąd i R = R₁ + R₂ + …. Równolegle każdy rezystor ma to samo napięcie i 1/R = 1/R₁ + 1/R₂ + …. Sieć drabinkową upraszcza się parami, aż zostanie jedna rezystancja zastępcza.

Łącz rezystory od najdalszego końca

Zacznij od końca najdalszego od źródła i idź w jego stronę. Rezystory z tym samym prądem są połączone szeregowo; rezystory między tymi samymi dwoma węzłami są połączone równolegle.

R₃ + R₄ = 8 + 12 = 20 Ω

R₂ ∥ 20 = 5·20/(5+20) = 4 Ω

R_eq = R₁ + 4 = 15 + 4 = 19 Ω

Prąd ze źródła

Źródło widzi tylko R_eq, więc prawo Ohma daje prąd, który dostarcza. Ten prąd płynie przez R₁.

I_R1 = V₁/R_eq = 6/19 = 0,3158 A

Prąd przez R₂

Odejmij spadek na R₁, aby dostać potencjał węzła A, czyli napięcie na R₂.

V_A = V₁ − I_R1·R₁ = 6 − 0,3158·15 = 1,263 V

I_R2 = V_A/R₂ = 1,263/5 = 0,2526 A

Odpowiedź

I_R2 = 0,2526 A

2.Rezystory szeregowo i równolegle

Odpowiedź: I_R1 = 0,5805 A

Łącz rezystory od najdalszego końca

Zacznij od końca najdalszego od źródła i idź w jego stronę. Rezystory z tym samym prądem są połączone szeregowo; rezystory między tymi samymi dwoma węzłami są połączone równolegle.

R₅ + R₆ = 30 + 8 = 38 Ω

R₄ ∥ 38 = 16,76 Ω

R₃ + 16,76 = 20,76 Ω

R₂ ∥ 20,76 = 11,34 Ω

R_eq = R₁ + 11,34 = 30 + 11,34 = 41,34 Ω

Prąd ze źródła

Źródło widzi tylko R_eq, więc prawo Ohma daje prąd, który dostarcza. Ten prąd płynie przez R₁.

I_R1 = V₁/R_eq = 24/41,34 = 0,5805 A

Odpowiedź

I_R1 = 0,5805 A

3.Metoda potencjałów węzłowych

Odpowiedź: V_B = 25,03 V

Metoda potencjałów węzłowych: wybierz węzeł odniesienia, oznacz nieznane potencjały węzłów, zapisz prądowe prawo Kirchhoffa w każdym nieznanym węźle z prawa Ohma (I = ΔV/R) i rozwiąż równania.

Ustal węzły

Masa to dolny przewód. Znane potencjały węzłów wynikają bezpośrednio ze źródeł (V₁ = 30 V). Niewiadome: V_A, V_B.

PPK w węźle A

Prądy wypływające z A przez rezystory są równe prądowi wpływającemu do A ze źródeł.

V_A/R₂ + (V_A − V₁)/R₁ + (V_A − V_B)/R₃ = 0

V_A/15 + (V_A − 30)/2 + (V_A − V_B)/15 = 0

0,6333·V_A − 0,06667·V_B = 15

PPK w węźle B

Prądy wypływające z B przez rezystory są równe prądowi wpływającemu do B ze źródeł.

V_B/R₄ + (V_B − V_A)/R₃ = I_s

V_B/12 + (V_B − V_A)/15 = 2

−0,06667·V_A + 0,15·V_B = 2

Rozwiąż

Δ = (0,6333)(0,15) − (−0,06667)(−0,06667) = 0,09056

V_A = Δ₁/Δ = 2,383/0,09056 = 26,32 V

V_B = Δ₂/Δ = 2,267/0,09056 = 25,03 V

Odpowiedź

V_B = 25,03 V

4.Metoda potencjałów węzłowych

Odpowiedź: I_s = 1,729 A

PPK w węźle A

V_A jest znane, więc to równanie daje V_B.

(V_A − V₁)/R₁ + V_A/R₂ + (V_A − V_B)/R₃ = 0

(8,5 − 9)/15 + 8,5/10 = (V_B − 8,5)/3

0,8167 = (V_B − 8,5)/3 → V_B = 10,95 V

PPK w węźle B

Prądy wypływające z B przez rezystory są równe prądowi wpychanemu do B przez źródła.

I_s = (V_B − V_A)/R₃ + V_B/R₄ = (10,95 − 8,5)/3 + 10,95/12 = 1,729 A

Odpowiedź

I_s = 1,729 A

5.Metoda prądów oczkowych

Odpowiedź: V_R2 = −6,667 V

Metoda prądów oczkowych: każdemu oknu obwodu płaskiego przypisz własny prąd oczkowy, zapisz napięciowe prawo Kirchhoffa dla każdego oczka (suma spadków = suma wzrostów) i rozwiąż. Prądy gałęzi to prąd oczkowy lub różnica dwóch prądów oczkowych we wspólnej gałęzi.

Przypisz prądy oczkowe

Narysuj w każdym oknie prąd zgodny z ruchem wskazówek zegara: I₁, I₂. Rezystor wspólny dla dwóch oczek przewodzi różnicę ich prądów.

NPK w oczku 1

Idąc zgodnie z ruchem wskazówek zegara, spadki napięć na rezystorach równają się wzrostom napięć źródeł (od − do + w kierunku obiegu).

R₁·I₁ + R₃(I₁ − I₂) = V₁

8·I₁ + 8(I₁ − I₂) = 6

16·I₁ − 8·I₂ = 6

NPK w oczku 2

Idąc zgodnie z ruchem wskazówek zegara, spadki napięć na rezystorach równają się wzrostom napięć źródeł (od − do + w kierunku obiegu).

R₂·I₂ + R₃(I₂ − I₁) = −V₂

5·I₂ + 8(I₂ − I₁) = (−15)

−8·I₁ + 13·I₂ = −15

Rozwiąż

Δ = (16)(13) − (−8)(−8) = 144

I₁ = Δ₁/Δ = −42/144 = −0,2917 A

I₂ = Δ₂/Δ = −192/144 = −1,333 A

Odpowiedź

I_R2 = I₂ = −1,333 A

V_R2 = I_R2·R₂ = −1,333·5 = −6,667 V

Ujemny prąd oczkowy płynie przeciwnie do ruchu wskazówek zegara.

6.Metoda prądów oczkowych

Odpowiedź: I₁ = 0,8764 A

Przypisz prądy oczkowe

Narysuj w każdym oknie prąd zgodny z ruchem wskazówek zegara: I₁, I₂, I₃. Rezystor wspólny dla dwóch oczek przewodzi różnicę ich prądów.

NPK w oczku 1

Idąc zgodnie z ruchem wskazówek zegara, spadki napięć na rezystorach równają się wzrostom napięć źródeł (od − do + w kierunku obiegu).

R₁·I₁ + R₄(I₁ − I₂) = V₁

20·I₁ + 12(I₁ − I₂) = 30

32·I₁ − 12·I₂ = 30

NPK w oczku 2

Idąc zgodnie z ruchem wskazówek zegara, spadki napięć na rezystorach równają się wzrostom napięć źródeł (od − do + w kierunku obiegu).

R₂·I₂ + R₄(I₂ − I₁) + R₅(I₂ − I₃) = 0

15·I₂ + 12(I₂ − I₁) + 12(I₂ − I₃) = 0

−12·I₁ + 39·I₂ − 12·I₃ = 0

NPK w oczku 3

Idąc zgodnie z ruchem wskazówek zegara, spadki napięć na rezystorach równają się wzrostom napięć źródeł (od − do + w kierunku obiegu).

R₃·I₃ + R₅(I₃ − I₂) = −V₂

15·I₃ + 12(I₃ − I₂) = (−36)

−12·I₂ + 27·I₃ = −36

Rozwiąż

Δ = wyznacznik macierzy współczynników = 25200

I₁ = Δ₁/Δ = 22086/25200 = 0,8764 A

I₂ = Δ₂/Δ = −4104/25200 = −0,1629 A

I₃ = Δ₃/Δ = −35424/25200 = −1,406 A

Odpowiedź

I₁ = 0,8764 A

Ujemny prąd oczkowy płynie przeciwnie do ruchu wskazówek zegara.

7.Superpozycja

Odpowiedź: I_R1 = 0,9675 A

Superpozycja: w obwodzie liniowym każde napięcie i każdy prąd to suma odpowiedzi na każde niezależne źródło działające osobno. Aby wyłączyć źródło, zastąp idealne źródło napięcia zwarciem, a idealne źródło prądu rozwarciem. Rezystory zostają na miejscu.

Przypadek 1 · działa tylko V₁

Iₛ staje się rozwarciem, więc R₃ i R₄ tworzą jedną gałąź szeregową od A do masy, równolegle z R₂.

R₃+R₄ = 3+4 = 7 Ω

R₂ ∥ (R₃+R₄) = 12·7/(12+7) = 4,421 Ω

V_A = 15·4,421/(15+4,421) = 3,415 V

V_B = V_A·R₄/(R₃+R₄) = 3,415·4/7 = 1,951 V

I_R1′ = (V₁ − V_A)/R₁ = (15 − 3,415)/15 = 0,7724 A

Przypadek 2 · działa tylko I_s

V₁ staje się zwarciem, więc R₁ jest równolegle z R₂. Iₛ rozdziela się w B między R₄ a drogę przez R₃.

R₁ ∥ R₂ = 15·12/(15+12) = 6,667 Ω

R_eq = R₄ ∥ (R₃+R₁∥R₂) = 4 ∥ 9,667 = 2,829 Ω

V_B = I_s·R_eq = (−1,5)·2,829 = −4,244 V

V_A = V_B·(R₁∥R₂)/(R₃+R₁∥R₂) = −4,244·6,667/9,667 = −2,927 V

I_R1″ = (V₁ − V_A)/R₁ = (0 − −2,927)/15 = 0,1951 A

Dodaj składowe

I_R1 = I_R1′ + I_R1″

I_R1 = 0,7724 + 0,1951 = 0,9675 A

Wynik ujemny oznacza, że w rzeczywistości prąd płynie przeciwnie do strzałki.

8.Superpozycja

Odpowiedź: V₂ = 4 V

Przypadek 1 · V₁ działające samodzielnie

V₂ staje się zwarciem, a Iₛ rozwarciem. Patrząc z A, R₃ jest równolegle z szeregową parą R₂+R₄.

R₃ ∥ (R₂+R₄) = 4 ∥ 10 = 2,857 Ω

V_A = 10·2,857/(25+2,857) = 1,026 V

V_B = V_A·R₄/(R₂+R₄) = 1,026·8/10 = 0,8205 V

Przypadek 2 · I_s działające samodzielnie

Oba źródła napięcia stają się zwarciami. Iₛ rozdziela się w B między R₄ (teraz do masy) a R₂ szeregowo z R₁ ∥ R₃. Strzałka Iₛ wskazuje w dół, od jego węzła, więc Iₛ odprowadza prąd z tego węzła: jego wyraz wchodzi ze znakiem minus.

R₁ ∥ R₃ = 3,448 Ω, więc lewa gałąź to R₂+3,448 = 5,448 Ω

R_eq = R₄ ∥ 5,448 = 3,241 Ω

V_B = −I_s·R_eq = −1·3,241 = −3,241 V

V_A = V_B·3,448/5,448 = −2,051 V

Przypadek 3 · V₂ działające samodzielnie, na wolt

V₁ staje się zwarciem, a Iₛ rozwarciem. R₁ ∥ R₃ wychodzi z A, szeregowo z R₂ z powrotem do B.

R₁ ∥ R₃ = 3,448 Ω

V_A‴ = V₂·3,448/(8 + 2 + 3,448) = 0,2564·V₂

Przyrównaj V_A do zera

Przy V_A = 0 na R₃ nie ma napięcia, więc jego prąd jest równy zeru.

V_A′ + V_A″ + V_A‴ = 1,026 + (−2,051) + 0,2564·V₂ = 0

V₂ = 1,026/0,2564 = 4 V

Odpowiedź

V₂ = 4 V

9.Thévenin i Norton

Odpowiedź: R_th = 9,333 Ω

Twierdzenie Thévenina: każdy liniowy dwójnik zachowuje się jak jedno źródło napięcia V_th szeregowo z rezystancją R_th. Twierdzenie Nortona przedstawia ten sam układ jako źródło prądu I_N = V_th/R_th równolegle z R_th.

Wyznacz R_th przy wyłączonych wszystkich źródłach

Zastąp źródła napięcia zwarciami, a źródła prądu rozwarciami, a potem spójrz na obwód od strony a–b.

R₁ ∥ R₂ = 4·20/(4+20) = 3,333 Ω

R_th = (R₁ ∥ R₂) + R₃ = 3,333 + 6 = 9,333 Ω

10.Thévenin i Norton

Odpowiedź: P_L = 36,47 W

Wyznacz R_th przy wyłączonych wszystkich źródłach

Zastąp źródła napięcia zwarciami, a źródła prądu rozwarciami, a potem spójrz na obwód od strony a–b.

R₁ ∥ R₂ = 8·2/(8+2) = 1,6 Ω

R_th = (R₁ ∥ R₂) + R₃ = 1,6 + 15 = 16,6 Ω

Wyznacz V_th, napięcie stanu jałowego

Przy rozwartych a–b jedyną drogą dla Iₛ jest R₃ do węzła A. Wyznacz V_A z superpozycji V₁ i Iₛ, a potem dodaj spadek na R₃.

V_A = V₁·R₂/(R₁+R₂) + I_s·(R₁∥R₂) = 1 + 3·1,6 = 5,8 V

V_th = V_B = V_A + I_s·R₃ = 5,8 + 3·15 = 50,8 V

Podłącz obciążenie do układu zastępczego Thévenina

Źródło Thévenina i R_th szeregowo zachowują się na a–b dokładnie jak pierwotny obwód, więc obciążenie widzi prostą pętlę szeregową.

I_L = V_th/(R_th + R_L) = 50,8/(16,6 + 10) = 1,91 A

P_L = I_L²·R_L = 1,91²·10 = 36,47 W

11.Układy ze wzmacniaczami operacyjnymi

Odpowiedź: R_f = 5 kΩ

Zasady idealnego wzmacniacza operacyjnego: przy ujemnym sprzężeniu zwrotnym wzmacniacz ustawia wyjście tak, aby oba wejścia miały to samo napięcie (V₋ = V₊), a do żadnego wejścia nie płynie prąd. PPK na wejściu odwracającym z tymi dwoma faktami daje wyjście.

Wzmocnienie wzmacniacza nieodwracającego

V₋ = V₊ = V_in, a prąd przez R₁ płynie też przez R_f, więc V_out = V_in·(1 + R_f/R₁).

A_v = 1 + R_f/R₁

R_f = (6 − 1)·1 = 5 kΩ

Odpowiedź

R_f = 5 kΩ

12.Układy ze wzmacniaczami operacyjnymi

Odpowiedź: t = 32,27 ms

Prąd wejściowy i szybkość narastania

kΩ razy µF daje milisekundy.

RC = 22 kΩ · 0,22 µF = 4,84 ms

szybkość narastania = −V_in/(RC) = −1,8/4,84 = −0,3719 V/ms

Czas do nasycenia

|V_in|·t/(RC) = V_sat → t = V_sat·RC/|V_in| = 12·4,84/1,8 = 32,27 ms

Odpowiedź

t = 32,27 ms

13.Stany nieustalone RC i RL

Odpowiedź: v_C = 1,155 V

Stany nieustalone pierwszego rzędu: w obwodzie z jednym kondensatorem lub jedną cewką każde napięcie i każdy prąd zmienia się wykładniczo od wartości początkowej do końcowej: x(t) = x(∞) + [x(0) − x(∞)]·e^−t/τ, gdzie τ = RC lub τ = L/R. Po około 5τ obwód jest w stanie ustalonym.

Obwód zastępczy Thevenina widziany przez kondensator

Zewrzyj źródło, aby wyznaczyć R_th; rozewrzyj kondensator, aby wyznaczyć napięcie, do którego się naładuje.

R_th = R₁ ∥ R₂ = 6,8·1/(6,8 + 1) = 0,8718 kΩ

v_C(∞) = 12·1/(6,8 + 1) = 1,538 V

Stała czasowa

τ = R_th·C = 0,8718·33 = 28,77 ms

Krzywa ładowania

v_C(t) = 1,538·(1 − e^−40/28,77) = 1,155 V

Odpowiedź

v_C = 1,155 V

14.Stany nieustalone RC i RL

Odpowiedź: C = 76,74 µF

Wymagana stała czasowa

6,75 = 9·(1 − e^−500/τ) → τ = 500/ln(9/(9 − 6,75))

τ = 500/1,386 = 360,7 ms

Pojemność

kΩ razy µF daje milisekundy.

C = τ/R = 360,7/4,7 = 76,74 µF

Odpowiedź

C = 76,74 µF

ExamProblems · examproblems.com/courses/circuit-analysis-1

Teoria obwodów 1: zestaw na powtórkę

1Wzory i metody

Rezystory szeregowo i równolegle

Metoda

Metoda potencjałów węzłowych

Metoda

Metoda prądów oczkowych

Metoda

Superpozycja

Metoda

Thévenin i Norton

Metoda

Układy ze wzmacniaczami operacyjnymi

Stany nieustalone RC i RL

Metoda

2Zadania do ćwiczenia

3Roztwory

Łącz rezystory od najdalszego końca

Prąd ze źródła

Prąd przez R₂

Odpowiedź

Łącz rezystory od najdalszego końca

Prąd ze źródła

Odpowiedź

Ustal węzły

PPK w węźle A

PPK w węźle B

Rozwiąż

Odpowiedź

PPK w węźle A

PPK w węźle B

Odpowiedź

Przypisz prądy oczkowe

NPK w oczku 1

NPK w oczku 2

Rozwiąż

Odpowiedź

Przypisz prądy oczkowe

NPK w oczku 1

NPK w oczku 2

NPK w oczku 3

Rozwiąż

Odpowiedź

Przypadek 1 · działa tylko V1

Przypadek 2 · działa tylko Is

Dodaj składowe

Przypadek 1 · V1 działające samodzielnie

Przypadek 2 · Is działające samodzielnie

Przypadek 3 · V2 działające samodzielnie, na wolt

Przyrównaj VA do zera

Odpowiedź

Wyznacz Rth przy wyłączonych wszystkich źródłach

Wyznacz Rth przy wyłączonych wszystkich źródłach

Wyznacz Vth, napięcie stanu jałowego

Podłącz obciążenie do układu zastępczego Thévenina

Wzmocnienie wzmacniacza nieodwracającego

Odpowiedź

Prąd wejściowy i szybkość narastania

Czas do nasycenia

Odpowiedź

Obwód zastępczy Thevenina widziany przez kondensator

Stała czasowa

Krzywa ładowania

Odpowiedź

Wymagana stała czasowa

Pojemność

Odpowiedź

Przypadek 1 · działa tylko V₁

Przypadek 2 · działa tylko I_s

Przypadek 1 · V₁ działające samodzielnie

Przypadek 2 · I_s działające samodzielnie

Przypadek 3 · V₂ działające samodzielnie, na wolt

Przyrównaj V_A do zera

Wyznacz R_th przy wyłączonych wszystkich źródłach

Wyznacz R_th przy wyłączonych wszystkich źródłach

Wyznacz V_th, napięcie stanu jałowego